tag:blogger.com,1999:blog-49581939588073522882012-02-01T11:00:51.563ZAleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-45145817478694558512012-01-25T15:35:00.001Z2012-01-25T15:38:26.386Z<br/>Πόσο μικρός φαντάζει ο εαυτός πίσω απ’ τον φόβο<br />Γίνεται παιδί, που δεν μεγάλωσε<br />Δεν είδε τη ζωή<br />Δεν έπαιξε με το σκοτάδι και το φως<br />Δεν βγήκε γυμνός μπρος στον καθρέφτη να ειδωθεί με μάτια σίγουρα<br />Μον’ έκλεψε μια φορεσιά ντυμένη ψευδαισθήσεις <br />Κι έγινε ό,τι προστάζει ο φόβος<br />Σκιά μέσα στην ύπαρξη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4514581747869455851?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-18773933503224696112012-01-22T15:26:00.002Z2012-01-22T15:31:18.354ZΟι άνθρωποι το πιο συχνά<br />δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους<br />Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους<br />Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες<br />Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους<br />και τα ξεχνούνε<br />Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα<br />Ένα σωρό ποιήματα άγραφα<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Από τη συλλογή του Αργύρη Χιόνη </span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">Λεκτικά τοπία </span><span style="color: rgb(204, 204, 204);">(1983)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1877393350322469611?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-89632421785264465152009-10-06T22:13:00.004Z2010-03-20T13:16:05.197Z<br/>Τώρα πια μοιάζω σαν να έχω ξεχάσει τις λέξεις μου<br />Λέξεις αγαπημένες<br />Χιλιοειπωμένες<br />Λέξεις που τις βασάνισα <br />Και βασανίστηκαν μαζί μου<br /><br />Πώς χάθηκαν τα βράδια της σιωπής <br />Παρέα με τον ήχο των πλήκτρων<br />Πού πήγαν αυτά τα ερεθίσματα που παρέσερναν τον νου μου <br />Που γίνονταν σύμπτωμα τόσο βαθύ<br />Σαν να περνούσαν τη σάρκα μου˙ <br />Γίνονταν ένα με τα σπλάχνα μου<br /><br />Τώρα κρεμασμένο το σώμα στο τσιγκέλι της απραξίας<br />Σκέφτομαι και δεν υπάρχω<br />Σκέφτομαι πως δεν υπάρχω<br />Χωρίς τις λέξεις˙<br />Σβήνω τα φώτα και βλέπω μόνο τ’ αστέρι μου <br />να παρατηρεί κάποιον άλλον ουρανό…<br />Υπάρχω,<br />μα δε σκέφτομαι<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-8963242178526446515?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-12812759982248814612009-08-02T21:47:00.004Z2009-08-05T09:48:28.294Z<br/>Θα ανοίξουμε μια μέρα τη ντουλάπα μας <br />να βρούμε το άψυχο σώμα της ζωής που κρύψαμε<br />Θα βρούμε τη ζωή που προστατεύσαμε <br />μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και τα κρύα χέρια της χειραψίας<br />Θα ανοίξουμε μια μέρα τη ντουλάπα μας <br />Και η νεκρή ζωή θα μας κάνει σινιάλο<br />θα ‘χει φορέσει το ένδυμα της κρεμασμένης ελπίδας<br />και θα μας αποχαιρετά <br />καθώς θα σβήνει <br />μπρος στα μάτια μας <br />σαν όνειρο <br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1281275998224881461?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-51190017753169059332009-07-26T18:12:00.002Z2009-07-26T18:24:39.924Z<br/>Λευκή επιδερμίδα<br />Σα νοτισμένο άσπρο χιόνι‧<br />Γάλα που έπινε τ’ αγιάζει<br />Να μην νυχτώσει<br />Να χορτάσει αγνή παρηγοριά<br />Μη φύγει η ζωή απ’ τα μάτια<br />Κι ο Μορφέας του ύπνου αποπαίδι<br />Μην την πάρει<br /><br />Ρίγη στα κόκαλα η ανάσα<br />Στις πόρτες άνεμος χτυπά σα καληνύχτα<br />Κι εκείνη με τ’ ακροδάχτυλα δεμένα προσμονή<br />Στο στήθος κλείνει την καρδιά της<br />Χορεύοντας σε ένα ρυθμό αγάπης που δε γνώρισε ακόμη<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-5119001775316905933?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-75019310884942643182009-06-14T10:27:00.002Z2009-06-14T10:30:46.858ZΚάτω απ' τις ράγες...<br /><br />Κάτω απ' τις ράγες του τραίνου<br />Κάτω από τις γραμμές του βιβλίου<br />Κάτω από τα βήματα των στρατιωτών<br /><br />Όταν όλα περάσουν - πάντα σε περιμένω.<br /><br />Πέρασαν από τότε πολλά τραίνα<br />Κι άλλα πολλά βιβλία θα διαβαστούν<br />Κι άλλοι στρατιώτες το ίδιο θα πεθάνουν.<br /><br />Κάτω από κάθε τι που σου σκεπάζει τη ζωή<br />Όταν όλα περάσουν -<br />Σε περιμένω.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 51);">Από τη συλλογή </span><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 51);">Η συνέχεια 3 </span><span style="color: rgb(51, 51, 51);">(1962)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-7501931088494264318?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-2163151717289255872009-06-01T10:18:00.006Z2009-08-02T22:13:43.055Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SiOtmcSeSII/AAAAAAAAASg/hQ7B6jX3izY/s1600-h/photo07.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 227px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SiOtmcSeSII/AAAAAAAAASg/hQ7B6jX3izY/s320/photo07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342304458931849346" border="0" /></a><br /><br />Κοίτα πώς φεύγουν οι άνθρωποι,<br />πώς αδειάζουν τα συναισθήματα˙<br />γερνάει ο χρόνος<br />τα σύνορα δεν μας κρατάνε πια<br />γέρασαν οι πατρίδες<br />τα όρια μας ξεπέρασαν<br />απ’ τη θάλασσα και πέρα ανεξερεύνητος τόπος<br />αψηλάφητα βουνά και αναχώματα χωρισμένα σε αποστάσεις<br /><br />Το 'μαθα πια το παραμύθι<br />εδώ θα ζήσω κι εδώ θα πεθάνω<br />πάνω στις ίδιες σκέψεις<br />τις ίδιες ανησυχίες<br />παρέα με τις ίδιες αυταπάτες<br />χωρίς να προσπαθήσω να αλλάξω τίποτα<br />έχοντας ξεχαστεί στις φωνές του δρόμου˙<br />το μολύβι μου, βασανισμένο από εκδρομές στο χρόνο,<br />με τα σκαλίσματα των δοντιών στην άκρη του,<br />θα συνεχίσει να χαράσσει άθλιες αναμασήσεις του παρελθόντος<br /><br />Βάζω αποσιωπητικά και συνεχίζω να ζω,<br />να αναπνέω, να πράττω και να σκέφτομαι<br />γιατί ο δρόμος μας είναι μακρύς<br />κι εμείς περιχαρακωμένοι στα όρια μιας στείρας φαντασίας<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-size:78%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πίνακας "</span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);">Lane of Poplars at Sunset</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">" by van Gogh</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-216315171728925587?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-48693878530084966242009-04-18T10:21:00.003Z2009-04-18T10:22:57.658Z<br/>Πλανιέται η μέρα στην εναγώνια παρηγοριά <br />σα ξεφτισμένο κρόσσι στη γωνιά που φιληθήκαμε<br />καρφώνει συμβολές, λιώνει σημάδια <br />εκεί που εκβάλουν οι χυμοί της θλίψης<br /><br />Χάνεται η νύχτα στο μαύρο βάσανο <br />αυτής της πίκρας της βουβής που σ’ αγκυλώνει<br />κάνει πως φεύγει εκείνη η θύμηση η παλιά <br />μα στο λαιμό σου έχει δεθεί ο ήχος αυτής της λέξης που σκοτώνει <br /><br />Αυτή η μέρα η βουβή σα ξεχασμένη προσευχή<br />είναι η συμπόνια, ειν' ενοχή και η συχώρεση <br />γυρνάει, φεύγει ψάχνει μια διέξοδο να βρει<br />μα η απουσία φυλακή, μπλεγμένη λέξη στο δίχτυ μίας ώρας που τελειώνει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4869387853008496624?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-44506815763948063762009-03-14T20:06:00.009Z2009-03-14T20:13:53.434Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SbwP_JFpqkI/AAAAAAAAASQ/3FiCeYkYBwk/s1600-h/glaros.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SbwP_JFpqkI/AAAAAAAAASQ/3FiCeYkYBwk/s200/glaros.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313139237836139074" /></a><br /><br/>Στέκουμε όρθιοι<br />Ως πότε θα πεις<br />Εχθές έκλαιγες στον ώμο μου<br />Ήσουν μικρό παιδί εχθές<br />Και δεν είχες ούτε σφεντόνα<br />Ούτε την πέτρα να τους ρίξεις<br />Ήσουν παράπονο εχθές<br />Και σήμερα είσαι μόνο μια ευχή<br />Δίχως πέτρες<br />Δίχως κουκούλες<br />Μόνο με όνειρα<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4450681576394806376?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-46299538904236646962009-02-09T19:56:00.006Z2009-02-09T20:02:13.272Z<br/>Η μαχητικότητα μου περιορίζεται στα πόδια του γραφείου μου<br />Πίσω από αυτή την ξύλινη ασπίδα είμαι πανίσχυρος<br />Δράστης των σκέψεων μου<br />Επαναστάτης των γραπτών και των αραδιασμένων γραμμάτων<br />Κι έτσι γι’ άλλη μια φορά μιλώ για τη ζωή,<br />τα δικαιώματα,<br />την πείνα<br />Καθώς γεμίζω το κεφάλι μου<br />Και τρώω μεσημεριανό στις 2<br />Πάνω σ' αυτό το γραφείο πέθανε κάποτε η ανθρωπιά<br />και το αίμα της πλημμύρισε κάθε γωνιά του κόσμου<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4629953890423664696?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-11514373355403378382008-12-03T19:38:00.007Z2008-12-03T19:41:46.733Z<span style="font-size:130%;">Οι ξεχασμένοι ποιητές</span><br /><br />Οι ξεχασμένοι ποιητές δεν έφυγαν, φυλλορροούν<br />σε όλες τις συνοικίες της πρωτεύουσας<br />στους κήπους της Δεξαμενής και στο Βοτανικό<br />και στους συνοικισμούς του Πειραιά μέχρι τα κρηπιδώματα<br />του λιμανιού, και στα παλιά διώροφα αργοσβήνουν<br /><br />Οι ποιητές της σκοτεινής παράδοσης ενέδωσαν εις πείσμα<br />των καιρών<br />καταρρακώνουν τα καινούρια σχήματα<br />και ταξιδεύουνε προς την αντίθετη φορά<br />προς τους κατάφωτους συνοριακούς σταθμούς<br />στα ακραία φυλάκια<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1151437335540337838?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-27034187246619882372008-11-03T00:20:00.003Z2008-11-03T10:35:25.152Z<br/>Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για φίλους που μας πρόδωσαν<br />Για ανθρώπους που μείνανε σκιές<br />Για φώτα που σβήσανε καθώς περπατάγαμε στην τροχιά τους<br />Για δρόμους που γκρεμίστηκαν και φτιάξανε γκρεμούς για να χωράμε να <br />Πέφτουμε<br /><br />Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για εκείνες τις πόλεις που μας φιλοξένησαν<br />Μα τώρα δεν υπάρχουν πια <br />Για κείνες τις πόλεις που χάθηκαν μες στην ομίχλη του χρόνου <br />Και το μόνο που έμεινε από δαύτες είναι η μυρωδιά από σάπια σάρκα να τριγυρνάει στα ρουθούνια σαν απουσία<br /><br />Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τα πάθη που μας κυνήγησαν και που κυνηγήσαμε κι εμείς <br />Για τις γωνιές που φτιάξαμε να συναντιόμαστε σε παλιές φωτογραφίες χαμογελώντας στο μέλλον<br />Για τις πόρτες που κλείσαμε πίσω χωρίς να κοιτάξουμε την προσμονή στα μάτια εκείνης που χάσαμε<br /><br />Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, πάντα έρχεται η ώρα αυτή,<br />σε μια γλώσσα αλλιώτικη<br />στο βασίλειο του χρόνου <br />υπήκοοι και εξόριστοι παρέα<br />πιασμένοι σε μια προσευχή για να ζητήσουμε το έλεος <br />με τα σημάδια στις παλάμες να ψηλαφίζουν άλλες μνήμες<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2703418724661988237?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-76661931577524566432008-10-31T15:04:00.011Z2009-08-02T22:12:55.486Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SQ24-NN7k-I/AAAAAAAAAR0/5niFbRewTeI/s1600-h/ohio+road+painting.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SQ24-NN7k-I/AAAAAAAAAR0/5niFbRewTeI/s320/ohio+road+painting.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264066918305469410" border="0" /></a><br />"Τι είναι αυτό το συναίσθημα που σας σφίγγει όταν φεύγετε με τ’ αμάξι αφήνοντας πίσω σας ανθρώπους που τους βλέπετε να μικραίνουν μέσα στην πεδιάδα μέχρι που τελικά εξαφανίζονται; Είναι ο απέραντος κόσμος που μας βαραίνει κι είναι ο αποχαιρετισμός. Παρ’ όλ’ αυτά στρέφουμε προς τα μπρος, για την επόμενη τρελή περιπέτεια κάτω απ’ τους ουρανούς." (σελ. 203)<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-size:78%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Jack Kerouac “Στο Δρόμο” (Μετάφραση: Δήμητρα Νικολοπούλου, Εκδόσεις: ΠΛΕΘΡΟΝ)</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πίνακας από </span><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://pamelaquimby.blogspot.com/2007/01/road-leading-nowhere.html"> εδώ </a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-7666193157752456643?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-3873913250096327092008-10-21T18:59:00.004Z2008-10-21T19:11:45.577ZΜετά από την πρόσκληση της <a href="http://tpsyxh.blogspot.com/"> Αγγελίνας</a> την οποία και ευχαριστώ ιδού η δική μου συμμετοχή στο χαριτωμένο παιχνίδι με το συμβολικό αριθμό 7!<br /><br />Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ως εξής:<br />Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag. Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες. Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους. Ειδοποίησε τους ότι τους έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους. <br /><br />Ιδού λοιπόν η δική μου επτάδα<br /><br />1) Μου αρέσει να κλείνω τα μάτια μου καθώς περπατώ μόνος τη νύχτα στο δρόμο (όχι όταν έχει κίνηση βεβαίως!)<br />2) Απολαμβάνω το καλό φαγητό με καλή παρέα<br />3) Ένα καλό βιβλίο μπορεί να γίνει η καλύτερη συντροφιά μου<br />4) Ως εκ τούτου, ξοδεύω τα περισσότερα χρήματα μου στο φαγητό και στα βιβλία<br />5) Βαριέμαι εύκολα<br />6) Έχω μια συνεχή ψευδαίσθηση ασφάλειας<br />7) Δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα τα blogoπαιχνίδια !<br /><br />Και επειδή πρέπει να σύρω κι άλλους 7 σε αποκαλύψεις, προσκαλώ αν θέλουν να γράψουν 7 αλήθειες για τους εαυτούς τους, τους παρακάτω:<br /><a href="http://solomantzaros.wordpress.com/">solomantzaros</a><br /><a href="http://athinakisdimitris.wordpress.com/">Δημήτρης Αθηνάκης</a><br /><a href="http://zekiahome.blogspot.com/">Όλα είναι δρόμος</a><br /><a href="http://kalliopi10.blogspot.com/">ΚΑΛΛΙΟΠΗ</a><br /><a href="http://elenasalonica.blogspot.com/">eneidrio ageladwn</a><br /><a href="http://anestiaseis.blogspot.com/">Ανεστιάσεις</a><br /><a href="http://imarias.wordpress.com/">imarias</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-387391325009632709?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-23665856611333646872008-10-13T14:56:00.004Z2008-10-13T15:27:41.005Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SPNoo79wuJI/AAAAAAAAAM0/0WVo-GGIOpI/s1600-h/alone_in_park.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SPNoo79wuJI/AAAAAAAAAM0/0WVo-GGIOpI/s320/alone_in_park.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256660242572294290" /></a><br /><br />Να ξεκινήσεις ένα πρωί να φύγεις έτσι όπως δεν έκανες ποτέ<br />Να αφήσεις πίσω σου πρόσωπα, πράγματα, το καθαρό κρεβάτι σου<br />Να προχωράς χωρίς να ξέρεις που πας ούτε γιατί φεύγεις<br />Κάθε μέρα να είναι μια καινούρια αρχή στο τίποτα<br />Έτσι θα ξανάρχιζες τη ζωή σου <br />Σα να γεννιέσαι πάλι ξένος<br />Τι ευτυχία θα ήτανε να μπορούσες να ξεβολευτείς για λίγο<br />Να πεις δε θέλω τίποτα από κανέναν<br />Σας τα χαρίζω τα λεφτά και τις δουλείες σας<br />Σας τους χαρίζω τους έρωτες και τις αγάπες<br />Σας χαρίζω την ευτυχία μου <br />Κι έτσι γυμνός και μόνος<br />Διαβάτης της ζωής να μην νοιαστείς για τίποτα<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2366585661133364687?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-25151113997791365722008-09-25T16:01:00.006Z2008-09-26T17:19:59.160Z<br/>Μια νύχτα παραδομένη στην κίνηση του δρόμου<br />μια νύχτα χωρίς υγρασία <br />μόνο ξηρή υπομονή<br />μια νύχτα σαν όλες τις άλλες<br />που δε μπορείς να μιλήσεις παρά μόνο με πέντε λέξεις<br />χωρίς στολίδια, χωρίς περιττά λόγια <br />λέξεις που γλιστρούν και χύνονται σαν διαλυμένες καρικατούρες <br /><br />Ισορροπία πάνω στον κρυμμένο εαυτό<br />στην ξύλινη πόρτα της τυφλής απομόνωσης<br />τυφλόμυγα με τα κλειστά μάτια της αδιάφορης σιωπής<br />Που ξεκινά και που φθάνει αυτό το ταξίδι;<br /><br />Κουβαλώντας την προκρούστεια σοφία<br />στη μέση της διελκυστίνδας <br />ακίνητος, σχεδόν δεμένος, μπροστά στο πρόσωπο της νύχτας<br />νιώθω το αβέβαιο παρελθόν που με προσπέρασε<br />οσμίζομαι τον φόβο στο μέλλον του δικού μου βίου<br /><br />Ίσως να είναι όλα μια ψευδαίσθηση <br />χαμένη κάπου σε ένα χωροχρόνο ανύπαρκτο <br />ελάχιστα κουλουριασμένη σε έναν κόκκο άμμου<br />σα μια ιδέα ενός νου κενού και στρεβλωμένου<br /><br />Η νύχτα επιτείνει το μαύρο χρώμα της βροχής<br />το ποτάμι της πόλης πνίγει συναισθήματα<br />και η κούραση λυτρώνει τις αναζητήσεις<br />Το αύριο θα φέρει μια καινούρια νύχτα<br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2515111399779136572?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-41706541720607402522008-08-15T17:34:00.001Z2008-08-15T17:35:46.196Z<br/>Έχει ο χρόνος ένα ξυράφι<br />κι όλο ξύνει τις πληγές<br />ξεραμένα ενθύμια στο γκρεμό της αναπόλησης<br /><br />Έχει η μνήμη ένα χαρτί<br />χαράσσει απάνω του αυλάκια να κυλούν ποτάμια<br />δάκρυα σπαρμένα στο λυγμό μιας μουσικής<br /><br />Έχει η ζωή ένα μαύρο χαμόγελο<br />να γελάει σαν κλάμα<br />σκοτεινή εικόνα σε ένα γαλάζιο, κρύο, ουρανό<br /><br />Έχει η αλήθεια ένα καθρέφτη<br />να βλέπει πρόσωπα σπασμένα<br />ρωγμές σαν ψέμα σε μια ύπαρξη σκιώδη<br /><br />Έχεις εσύ ένα όνειρο<br />να το κρατάς σφιχτά στη χούφτα σαν κοιμάσαι<br />ασφυκτικά δεμένο γύρω απ’ το λαιμό ενός κλαυσίγελου<br /><br />Κι έχω εγώ μονάχα ένα μολύβι<br />για να σκαλίζω τη ζωή στην άκρη του<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4170654172060740252?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-75372434947452199132008-07-19T15:42:00.003Z2008-07-19T21:40:28.629Z<br/>Κάποια στιγμή όλοι θα σ’ αφήσουν<br />Ο ύπνος θα ‘ρχεται κουλουριασμένος <br />Κι εσύ θα κλείνεις το στόμα σου<br />Να μη βγει η σιωπή<br />Από τα τόξα των ξεραμένων ματιών σου<br /><br />Κάποτε όλοι φεύγουν<br />Ο ουρανός σκοτεινιάζει<br />Για να νυχτώσει την αναχώρηση<br />Πίσω από τις γρίλιες <br />Στην κόγχη περασμένων καλοκαιριών<br /><br />Οι λέξεις θα χαθούν <br />Σαν κουμπιά<br />Δεμένα χαλαρά<br />Στα χέρια που μας άφησαν <br /><br />Κάποτε όλοι φεύγουν<br />Ακόμα κι εκείνοι που δεν γύρισαν <br />Η ησυχία αναμετράται με τον κρεμασμένο χρόνο <br />Δίπλα στη ζέστη απ΄το καντήλι <br />Με το λάδι και το φυτίλι<br /><br />Κάποτε ακόμα και τα όνειρα χάνονται <br />Κάτω απ’ το μαύρο χρώμα της σκιάς αυτών που φύγαν<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-7537243494745219913?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-17463343227410322142008-06-30T12:08:00.003Z2008-06-30T12:10:18.724Z<br/><br />Σε κοιτάζω από ψηλά<br />Όταν ο ήλιος πέσει θα γίνεις μια αναλαμπή αέρινη<br />για να σκεπάσεις κάθε σκοτεινή εικόνα που κατακάθεται<br />σα σκόνη παλιά<br />στο μυαλό μου<br />Περπατάς<br />Κι εγώ μαζί σου<br />Τα μάτια μου τρέχουν κυνηγημένα<br />η ίδια η ζωή περνά από μπροστά μου<br />Τα μαλλιά σου είναι πλεγμένα ανάμεσα σε δυο δάχτυλα<br />πορεύεται o ήχος της νύχτας με τον ήχο των βημάτων σου<br />τα δάχτυλα σου είναι το όπλο σου<br />δυο κάννες που στοχεύουν ψηλά στον ουρανό<br />η νύχτα είναι ο συνεργός σου<br />φορεμένη στα νεανικά κορμιά<br />κομμένα ρετάλια και γάζες φιμώνουν τα σώματα της καληνύχτας<br />τα μάτια μου τρέχουν<br />κι η ζωή περνά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1746334322741032214?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-53626130672358966732008-06-22T13:04:00.010Z2009-08-02T22:25:42.746Z<span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;"><br /><br />"Δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου</span><br /><span style="font-style: italic;"> ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ</span><br /><span style="font-style: italic;"> πολύ για σένα, πολύ για σένα"<br /><br /><br /><table bgcolor="#000000" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td><embed quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" flashvars="theTheme=blue&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/f73c2202-1c5f-41e7-b850-54cd031f0b04&amp;theName=Pix Lax-Oi Palies Agapes Pane Ston Paradeiso&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf" width="328" height="94"></embed></td></tr><tr><td><table style="font-family: Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif; padding-left: 2px; color: rgb(255, 255, 255); text-decoration: none; font-size: 10px; font-weight: bold;" cellpadding="2"><tbody><tr><td><a style="color: rgb(255, 255, 255); text-decoration: none;" href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&amp;objectid=f73c2202-1c5f-41e7-b850-54cd031f0b04"> Get this widget </a></td><td style="font-size: 7px; font-weight: normal;">|</td><td align="center"><a align="center" style="color: rgb(255, 255, 255); text-decoration: none;" href="http://www.esnips.com/doc/f73c2202-1c5f-41e7-b850-54cd031f0b04/Pix-Lax-Oi-Palies-Agapes-Pane-Ston-Paradeiso/?widget=flash_player_esnips_blue"> Track details </a></td><td style="font-size: 7px; font-weight: normal;">|</td><td><a align="center" style="color: rgb(255, 102, 0); text-decoration: none;" href="http://www.esnips.com//adserver/?action=visit&amp;cid=player_dna&amp;url=/socialdna"> eSnips Social DA </a></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:85%;" ><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:verdana;" ><span>Τραγούδι: Πυξ-Λαξ </span></span></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;font-size:85%;" >Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο<br />στίχοι: Μάρω Βαμβουνάκη, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;font-size:85%;" class="creators" >Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας</span><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-5362613067235896673?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-36200090849111324072008-06-09T21:53:00.004Z2008-06-10T01:40:02.926ZΒουίζουν τα λόγια στα αυτιά μου<br />έρχονται και φεύγουν από άλλες συχνότητες<br />είμαι μπλεγμένος σχεδόν ανύπαρκτος σε μια πραγματικότητα μου με ρουφάει<br />ως που θα πάει...<br />τα γέλια είναι πόνος στα κόκαλα<br />κι η υγρασία στα κόκαλα πόνος είναι<br />και τρόπος να θυμάμαι αυτά που έχω ξεχάσει από καιρό πλέον<br /><br />Μια ευθεία γραμμή με διαγράφει<br />και το μελάνι της χύνεται στα γραφτά μου<br />οι ώρες περνούν σαν τρελές απ' τα χέρια μου<br />κι εγώ βυθίζομαι<br />είναι κατάρα σκέφτομαι<br />είναι κατάρα να ξυπνάς και να μην ξέρεις από που να αρχίσεις να ισιώνεις τα στραβά<br />αυτά που ίσιωσες εχθές<br />προχθές<br />αντιπροχτές<br />ως που θα πάει....<br /><br />Συνάζω ένα ένα κομμάτια από σπασμένα τζάμια<br />θα τα ενώσω να φτιάξω ένα παράθυρο<br />να βλέπω από μακριά τις ρυτίδες των ανθρώπων<br />τις βαθιές χαρακιές πάνω στη διαυγή επιφάνεια της σάρκας<br />ένα παράθυρο-καθρέφτη της ψυχής μου<br />από μακριά να κλείνομαι και να αγναντεύω τον πόνο σου<br />και τον δικό μου πόνο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-3620009084911132407?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-74531118240499376482008-05-27T10:33:00.018Z2009-08-02T22:29:11.612Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SDvnl6nT5GI/AAAAAAAAAMU/UsAwWlAT8SY/s1600-h/vertigo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/SDvnl6nT5GI/AAAAAAAAAMU/UsAwWlAT8SY/s320/vertigo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205008432932054114" border="0" /></a><br />Γλείφω τη ρόγα της συνείδησης,<br />ένα κόκκινο γλειφιτζούρι που ξεχνιέμαι,<br />η αιχμή του δόρατος, να ματώνω πάνω του τη γλώσσα μου,<br />μας το ‘δωσε κάποτε για δώρο ένας μαύρος ουρανός˙<br />λίγο πριν πέσουμε, θηλάσαμε απ’ το στήθος άσπρες σταγόνες γάλα<br />Μια μάνα, νεκρή πλέον, ψάχνει το μωρό της στο σταυρό<br />τα δάκρυα της ανασκαλεύουν τις πληγές μας<br />Που θα βρούμε μια μάνα να κλάψει για μας<br />τώρα που οι μάνες δε μας θηλάζουν πια<br />και τα δάκρυα μεγάλωσαν κι αυτά και δε συγχωρούνται<br /><br />Μη κλαις˙<br />τα δάκρυα της είναι καρφιά στα χέρια που μας άγγιξαν,<br />θα αναστηθεί<br />μη κλαις<br /><br />Χωμένοι μες στη χοάνη του κενού<br />αλλάζουμε μες στους αιώνες<br />Κρεμασμένοι στο αντίπερα παράλληλο σύμπαν<br />εγώ αλλάζω, εσύ με αλλάζεις, αυτός σε αλλάζει<br />εμείς σε αλλάζουμε<br />αυτοί μας αλλάζουνε<br />εμείς τους αλλάζουμε<br /><br />και που θα βρούμε, τώρα, άλλες Μαγδαληνές;<br />τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον;<br />να γεμίσουν με τη λαγνεία τους τις μέρες εκείνες που η αγάπη μας πρόδωσε<br />να γίνουν οι μαυροφορεμένες αγίες μας,<br />που αγάπησαν πολύ και μας αγάπησαν,<br />αμαρτωλές κι αγνές για χάρη μας,<br />στις μαύρες πιέτες να πιαστούμε και να κλάψουμε<br />στα γόνατα τους, με το μαύρο φόρεμα μαντίλι μας<br />τα μάτια τους να μας βαπτίσουν το κεφάλι<br />και τα μαλλιά τους να μας γεμίσουν με αρώματα<br /><br />τα δάκρυα μας είναι φωτιά στα χέρια που μας άφησαν<br /><br />Ποιος είναι τόσο δυνατός για να κινήσει αυτόν τον λίθο;<br />Να πει όλα αυτά που δεν μπορούμε να σκεφτούμε ακόμα,<br />όσα πράγματα δεν έχουμε γράψει,<br />όσες λέξεις δεν έχουμε τραγουδήσει στο ρυθμό της φτιαχτής αρμονίας των γραμμάτων,<br />όσα ραγισμένα κομμάτια φιλάμε στη καρδιά μας σα φασκιωμένες αλήθειες˙<br />Λίγος χρόνος και πολλά να πούμε, ἦν γὰρ μέγας σφόδρα<br /><br /><span style="color: rgb(300, 300, 300);font-size:85%;" ><span style="color: rgb(300, 300, 300);">Πίνακας<span style="font-style: italic;">: Vertigo</span> by Salvador Dali (1930)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-7453111824049937648?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-13625778205384429912008-05-25T13:35:00.005Z2008-05-25T13:40:11.118Z<object height="300" width="400"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zlY-JlE5ZCo&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/zlY-JlE5ZCo&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="300" width="400"></embed></object><br /><br />Us, and them<br />And after all we're only ordinary men.<br />Me, and you.<br />God only knows it's noz what we would choose to do.<br />Forward he cried from the rear<br />and the front rank died.<br />And the general sat and the lines on the map<br />moved from side to side.<br />Black and blue<br />And who knows which is which and who is who.<br />Up and down.<br />But in the end it's only round and round.<br />Haven't you heard it's a battle of words<br />The poster bearer cried.<br />Listen son, said the man with the gun<br />There's room for you inside.<br /><br />"I mean, they're not gunna kill ya, so if you give 'em a quick short,<br />sharp, shock, they won't do it again. Dig it? I mean he get off<br />lightly, 'cos I would've given him a thrashing - I only hit him once!<br />It was only a difference of opinion, but really...I mean good manners<br />don't cost nothing do they, eh?"<br /><br />Down and out<br />It can't be helped but there's a lot of it about.<br />With, without.<br />And who'll deny it's what the fighting's all about?<br />Out of the way, it's a busy day<br />I've got things on my mind.<br />For the want of the price of tea and a slice<br />The old man died.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1362577820538442991?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-50503779978656887732008-05-16T23:23:00.006Z2008-05-26T16:05:58.850Z<br/>Η κάθε μέρα έρχεται ίδια με τη προηγούμενη,<br />ο χρόνος, λέει, κατοικεί γύρω μας,<br />ποτέ δε περνά ˙ <br />αιωρείται πάνω απ’ τα κεφάλια μας<br />καπνίζει απ’ το τσιγάρο μας,<br />τρώει απ’ το φαί μας,<br />πίνει απ’ το νερό μας,<br />το βράδυ πέφτει για ύπνο δίπλα μας<br />κι εμείς παλεύουμε <br />με τα φαντάσματα του παρελθόντος στα όνειρα μας<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-5050377997865688773?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-15776385694915763002008-05-11T15:11:00.003Z2008-05-26T16:05:37.614Z<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Πλυμένο το χώμα στη φλοίδα της γης,<o:p></o:p><br />εσύ, τόσο διαφορετική,<br />σχεδόν ανύπαρκτη, <o:p></o:p><br />στο ρόλο της λησμονιάς</span><span lang="EN-GB">,</span><span style="" lang="EL"> <o:p></o:p><br />το χέρι μου ακουμπά στο πρόσωπο σου˙<o:p></o:p><br />κρατά ακόμα λίγη απ’ τη θέρμη σου,<o:p></o:p><br />η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος σμίγει με την ανάμνηση του σώματος σου</span><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""><span style=""> </span><span lang="EL"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Όλα αλλοιώνονται <o:p></o:p><br />τα συναισθήματα μας, <o:p></o:p><br />οι σκέψεις μας, <o:p></o:p><br />οι άνθρωποι, <o:p></o:p><br />το πρόσωπο σου στο σημείο που ακούμπησα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Με τα χέρια στο μέλλον <o:p></o:p><br />και με το μέτωπο ακουμπισμένο στο παρόν,<o:p></o:p><br />έθαψα πίσω μου μια ελπίδα κάποτε να ανθίσει, <o:p></o:p><br />μάτια βαμμένα απ’ τη σκιά της αναμονής, <o:p></o:p><br />χωρίς να περιμένουν τίποτα, <o:p></o:p><br />μόνο ένα κομμάτι γης ν’ αναστηθούν<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1577638569491576300?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-57783395361512311022008-05-05T11:33:00.008Z2008-05-26T16:05:06.981ZΤο κρύο σχηματίζει μια δεμένη απορία στο παλτό μου,<br />το θλιμμένο πεζοδρόμιο αραδιάζει ένα σωρό ιστορίες,<br />στα αυτιά μου βουίζει και πάλι ο ήχος μιας πληγής που είχα κρατήσει κλειστή,<br />τώρα πάλι αιμορραγεί˙<br />δεν είναι δικό μου το χρέος,<br />είναι βράδυ κι είμαι απλά φοβισμένος<br /><br />Νιώθω την κρύα ανάσα της γης στο πρόσωπο μου,<br />στο δέρμα μου δεν υπάρχει πια εαυτός μόνο συλλογική ευθύνη,<br />πρέπει να κρατηθώ,<br />όμως τ’ αστέρια μοιάζουν τόσο μακρινά<br />κι είναι ένας ρομαντισμός που δε θα μου επέτρεπα ποτέ<br /><br />Όλα γίνονται τόσο ανούσια κι αστεία<br />που τελικά προτιμώ να κολλήσω πάνω τους,<br />το μυαλό μου είναι πλέον λιωμένο καύσιμο<br />η μηχανή με ρουφά,<br />το γρανάζι τρίζει,<br />κι εγώ γυρίζω<br />με σπασμένα δόντια<br />όλο γυρίζω<br /><br /><span style="font-size:85%;">11/01/2008</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-5778339536151231102?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-27949448941356185542008-04-19T00:16:00.003Z2008-04-19T00:21:56.836Z<table bgcolor="#000000" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td><embed quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" flashvars="theTheme=blue&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/9572b64f-032c-422b-8887-fc4ce41aa9d6&amp;theName=Malamas - Kalinyxta&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf" height="94" width="328"></embed></td></tr><tr><td><table style="font-family: Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif; padding-left: 2px; color: rgb(255, 255, 255); text-decoration: none; font-size: 10px; font-weight: bold;" cellpadding="2"><tbody><tr><td><a style="color: rgb(255, 255, 255); text-decoration: none;" href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&amp;objectid=9572b64f-032c-422b-8887-fc4ce41aa9d6"> Get this widget </a></td><td style="font-size: 7px; font-weight: normal;">|</td><td align="center"><a align="center" style="color: rgb(255, 255, 255); text-decoration: none;" href="http://www.esnips.com/doc/9572b64f-032c-422b-8887-fc4ce41aa9d6/Malamas---Kalinyxta/?widget=flash_player_esnips_blue"> Track details </a></td><td style="font-size: 7px; font-weight: normal;">|</td><td><a align="center" style="color: rgb(255, 102, 0); text-decoration: none;" href="http://www.esnips.com//adserver/?action=visit&amp;cid=player_dna&amp;url=/socialdna"> eSnips Social DNA </a></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><br /><br /><div style="text-align: center;">Eίν' ακριβός ο αέρας που φτύνεις,<br />ακριβό το ποτό και το πίνεις.<br />Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι,<br />είν' ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι,<br />είν' ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.<br /><br />Λύσσα ο έρωτας, χάδι ο έρωτας,<br />κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.<br />Στα 17 σου πηδάς το καλάμι,<br />στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.<br />Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·<br />σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις πού πας.<br /><br />Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο.<br />Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.<br />Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π' ανοίγει,<br />το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει·<br />συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.<br /><br />Θηλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας,<br />καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.<br />Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·<br />φοβάσαι και ξέρεις πού πας.<br /><br />Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία.<br />Σάπια ηλικία και αδυναμία.<br />Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος<br />στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.<br />Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι:<br />τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;<br /><br />Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας,<br />γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.<br />Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·<br />σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.<br /><br />Kαληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα,<br />έχει γούστο και φλόγα<br />είναι κάτι σαν ρόδα:<br />σε πατάει και σε παίρνει,<br />μόνο ίχνη σου σέρνει.<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-size:85%;" >Δίσκος: Ασπρόμαυρες Ιστορίες (1989)- Σωκράτης Μάλαμας</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2794944894135618554?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-40782330953801334112008-04-09T20:58:00.004Z2008-05-26T16:04:35.156Z<br/><br />Ζωή κάτω απ' τα κίτρινα τα φώτα<br />τρίζουν τα τζάμια στη λύσσα του αέρα<br />ήχοι παλεύουνε να βγουν απ’ τη σιωπή<br />σε ένα δωμάτιο που πονά με κάθε αναπνοή<br /><br />Μένω εδώ κλεισμένος στους καπνούς<br />με τις φωτιές να κρέμονται στους τοίχους<br />ένα κυνήγι από φωνές και αναμνήσεις η ζωή<br />γεύση από σκουριασμένο μέταλλο και θλίψη<br /><br />Μα πώς να μάθουμε να ζούμε απ’ την αρχή<br />ανοίγω δρόμο να σε βρω να με ακούσεις<br />φλόγες στα μάτια να δακρύζει η σιωπή<br />τα όνειρα μου ξεχασμένες παρορμήσεις<br /><br />Μένω εδώ κλεισμένος στους καπνούς<br />με τις φωτιές να κρέμονται στους τοίχους<br />ένα κυνήγι από φωνές και αναμνήσεις η ζωή<br />γεύση από σκουριασμένο μέταλλο και θλίψη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4078233095380133411?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-77045569680021485012008-04-06T09:27:00.010Z2008-04-07T21:36:28.994Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R_iYyhNl-dI/AAAAAAAAAL8/Jpx5XMrLl3M/s1600-h/pulse.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R_iYyhNl-dI/AAAAAAAAAL8/Jpx5XMrLl3M/s200/pulse.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186062964593392082" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Οι αριθμοί διαπερνούν την ζωή μου μετρώντας<br />προσθέτοντας, πότε αφαιρώντας, σπάνια πολλαπλασιάζοντας,<br />επιλέγουν˙<br />αναπνέουν μέσα στο αθέατο μελάνι της ηλεκτρονικής ανυπαρξίας<br />δείχνουν την αλήθεια,<br />την μόνη τετράγωνη αλήθεια με στρογγυλεμένες άκρες και χωρίς χερούλια.<br />Οι αριθμοί μετρούν τη λύπη σε κλίμακα παρατεταμένη,<br />μετρούν τις απώλειες σε δείκτη επί τοις εκατό της ανθρωπιάς μας,<br />οι αριθμοί μετρούν τις ορατές διαστάσεις μιας ύπαρξης σχεδόν απέραντης<br /><br />Βυθίζουν το χέρι τους βαθιά στην καρδιά μου,<br />τη βάζουν στη χούφτα της παγκόσμιας ζωής<br />και τη στείβουν,<br />της δίνουν ρυθμό,<br />70 σφυγμοί το λεπτό,<br />άλλοι 70,<br />4200 και μια ώρα μαζί μου περνά,<br />36.792.000 και ένας χρόνος θα φύγει γελώντας,<br />μοιάζει ο αγώνας των σφυγμών να κρατηθούν απ’ τις στιγμές τόσο μάταιος<br /><br />Κι όταν δεν έχω τίποτα να πω<br />οι αριθμοί μετρούν το κενό,<br />την άδεια υποδοχή της ζωής,<br />μετρούν αντίστροφα το χρόνο της ζωής<br />Η αιωνιότητα γεμίζει με αριθμούς τετράγωνους,<br />με αριθμούς που μέτρησαν το κενό,<br />το δικό μας στιγμιαίο τίποτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-7704556968002148501?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-18783447477636582322008-03-05T00:30:00.005Z2008-03-05T00:38:09.923Z<span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-size:130%;" >Αντίο</span><br /><br />Κάποτε μια νύχτα θ' ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων γιά να<br />περάσουν οι παλιές μέρες<br />οι κλειδούχοι θα' χουν πεθάνει, στις ράγες θα φυτρώνουν<br />μαργαρίτες απ' τα παιδικά μας πρωϊνά<br />κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος απο τόσους χειμώνες<br />τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν,<br />οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι<br />που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;<br />Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ' την τύχη ή τις αντιξοότητες,αλλά<br />απ' αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό<br />κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε<br />έξω<br />όπως απόψε σε τούτο το έρημο τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με<br />τους νεκρούς μου φίλους.<br />Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα<br />δε θα γραφτούν ποτέ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1878344747763658232?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-39526125794570783732008-02-21T01:21:00.005Z2008-02-21T01:32:19.748Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R7zUnYCLb0I/AAAAAAAAAL0/9gP8rX_G8Zk/s1600-h/A-lost-world-small-file.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R7zUnYCLb0I/AAAAAAAAAL0/9gP8rX_G8Zk/s200/A-lost-world-small-file.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169240245246062402" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Ένα πρωί θα σηκωθώ και θα ‘χει ο κόσμος μαζευτεί σε μια κουκκίδα<br />η ελπίδα θα ’χει μαραθεί<br />κι απ’ τα παράθυρα θα κρέμονται πνιγμένα σύμβολα<br />θα είμαι τότε στο απόγειο της πτώσης μου<br />τόσο μόνος που θα χωράω σε ένα κομμάτι ουρανό<br />μα απ’ τον κήπο του θα βλέπω την αλήθεια<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Πίνακας </span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">Lost World</span><span style="color: rgb(204, 204, 204);"> by Alicia Mroz</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-3952612579457078373?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-39778121625487185732008-02-18T19:41:00.005Z2008-02-18T19:50:45.667Z<object width="400" height="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eTaU7IEGoyI&amp;rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/eTaU7IEGoyI&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="400" height="300"></embed></object><br /><br />Αν και δεν ανήκω σε αυτή τη γενιά αλλά και το μουσικό μου γούστο κινείται έξω από τη σφαίρα του "νέου κύματος", αξίζει να θυμόμαστε ανθρώπους που διέγραψαν μια αξιόλογη πορεία στο χώρο της μουσικής, μας ταξίδεψαν με τις μελωδίες τους και μας δίδαξαν με την αξιοπρέπεια τους.<br />Περαστικά Αρλέτα...<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-3977812162548718573?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-56554298049091420122008-02-13T17:12:00.007Z2008-02-13T18:25:10.308ZΎστερα από πρόσκληση του<a href="http://solomantzaros.wordpress.com/"> Solomantzarou</a> να γράψω για τα όνειρα μου παραθέτω το παρακάτω κείμενο....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R7Mpi4CLbyI/AAAAAAAAALk/DetBxT5rIVE/s1600-h/dali.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R7Mpi4CLbyI/AAAAAAAAALk/DetBxT5rIVE/s320/dali.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166518876657905442" border="0" /></a>Όνειρα<br />της φαντασίας μου έρμαια<br />αγάλματα θεών πεθαμένων<br />παρατημένα είδωλα στην απόχη της αιώνιας πλάνης<br />χρώματα<br />λέξεις από έναν κόσμο απροσπέλαστο<br />ταξίδια πιασμένα στ’ απρόσιτα βάθη της θλίψης<br /><br />Όνειρα<br />του μυαλού μου εικόνες<br />σκουριά στις χαραμάδες του κόσμου<br />ρυάκια ιδρώτα του έρωτα<br />απόγεια<br />ήχοι στο μισοσκόταδο<br />μια στριγκλιά μελωδία ολόγυμνη<br />ονειρώξεις των καημών μας ηφαίστεια<br /><br />Όνειρα<br />θαλασσονέρι στα χείλη αλμυρό<br />σταγόνες στα μάτια να βλέπουνε υγρές αιωρήσεις<br />ανθάκια σε δέντρα που κάηκαν<br />ρίζες στη γη π' αναπνέουν νεκροί<br />πηγή της ανάσας στα όνειρα που γίνανε λέξεις<br /><br />Όνειρα<br />παράλληλα σύμπαντα<br />στον βυθό αυταπάτες βουλιαγμένης αλήθειας<br />σπασμένα κάτοπτρα μιας ζωής σε ελεύθερη πτώση<br />στο κενό ταξιδιάρικα θέλγητρα<br />θα μου δώσετε πάλι το φιλί της ζωής που ζητώ<br /><br /><br />Όποιος φίλος και αναγνώστης επιθυμεί μπορεί να γράψει για τα όνειρα του!<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-size:85%;" >Πίνακας </span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);font-size:85%;" >"One Second Before Awakening from a Dream Caused by the Flight of a Bee Around a Pomegranate"</span><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-size:85%;" > by Salvador Dali</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-5655429804909142012?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-92018023147674421222008-01-31T21:40:00.000Z2008-02-01T16:22:17.925Z<span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >Περπάτησε πάνω στις πιο αιχμηρές επιφάνειες,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >τα πόδια σου να αφήσουν ίχνη απ’ τη γενιά σου,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >να ξέρει ο δρόμος τα αποτυπώματα σου</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >Ποιος είσαι με ποιόν μοιάζεις,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >πώς ισιώνεις το κορμί σου μετά από κάθε ανηφόρα,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >πώς κλείνεις τις λέξεις σου, χωρίς τελείες μόνο με αποσιωπητικά</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >πώς περιμένεις κάθε πρωί να ανατείλει η είδηση ότι ο κόσμος δεν υπάρχει,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >γιατί εσύ είσαι απλά μια σκέψη,</span><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >είσαι ένα ιδανικό που πρέπει να παλέψει,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >είσαι το φάντασμα αυτού που ονομάζεις εαυτό</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >Όταν τα χέρια σου ξεφλουδίσουν απ’ το περπάτημα,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >τα πόδια σου θα στα ’χουν κόψει από καιρό,</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >μη διστάσεις να ονειρευτείς</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >κι έτσι χαμένος μέσα στο όνειρο</span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >θα ’χεις κερδίσει μια ολόκληρη ζωή</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-9201802314767442122?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-18866188194678481782008-01-27T15:15:00.000Z2008-01-27T15:30:32.295Z<a style="left: 0px ! important; top: 15px ! important;" title="Click here to block this object with Adblock Plus" class="abp-objtab-001870914476034158 visible" href="http://www.youtube.com/v/8TGePVrZoH8&amp;rel=1"></a><a style="left: 0px ! important; top: 15px ! important;" title="Click here to block this object with Adblock Plus" class="abp-objtab-001870914476034158 visible" href="http://www.youtube.com/v/8TGePVrZoH8&amp;rel=1"></a><object height="350" width="400"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8TGePVrZoH8&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/8TGePVrZoH8&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="400"></embed></object><br /><br />Η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να μας επιτρέψει να μην ξεχάσουμε (ή να μάθουμε) κάποια τραγούδια από άλλες εποχές που παραμένουν τόσο επίκαιρα!<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1886618819467848178?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-42035757594964052912008-01-23T01:38:00.001Z2008-05-12T00:46:14.331Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R5afTU7jb2I/AAAAAAAAAJM/1ImEXS0CLJM/s1600-h/the+eye+of+silence.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/R5afTU7jb2I/AAAAAAAAAJM/1ImEXS0CLJM/s320/the+eye+of+silence.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158485577584308066" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ησυχία,<br />δίχως λέξεις,<br />μόνο η σιωπή ν’ ακούγεται κι απ’ το παράθυρο να έρχονται άγνωστοι ήχοι˙<br />πότε το πέρασμα του λεωφορείου, πότε οι φωνές των φίλων<br />κι απ’ το δωμάτιο μόνο ο ήχος των πλήκτρων και της ανάσας μου<br /><br />Πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις χωρίς να μιλάς;<br /><br />Η σιωπή σε θρέφει,<br />τα λόγια ανασαίνουνε μέσα σου,<br />κρυμμένα από τους ήχους<br />μέσα στο σιωπηλό σούρσιμο της σκέψης<br />Οι λέξεις<br />κρέμονται απ’ τους τοίχους τις νύχτες που πλαγιάζεις˙<br />τις αφήνουμε εκεί,<br />τα πανωφόρια των στιγμών μας<br />και μένουμε γυμνοί μπροστά στον εαυτό μας<br /><br />Κανείς δε χρειάζεται να μάθει,<br />μόνο η πλάση ξέρει την ώρα της<br />και την ακολουθεί,<br />ξέρει πότε να σωπαίνει<br />και πότε να μιλά<br />και μιλά γλυκά<br />αποκομμένη απ’ τις συμβατικές μας αυταπάτες<br /><br />Καμιά φορά, πιάνομαι απ’ τους ήχους που δε βγάζω μα τους σκέφτομαι<br />συνήθεια μάλλον˙<br />κάποτε καταφέρνω να ξεφύγω και σκέφτομαι μόνο με τη σύγχυση του νου,<br />δίχως λέξεις˙<br />σκέφτομαι την κάθε ασήμαντη στιγμή στο πουθενά,<br />τις ώρες που σε γνώρισα και με γνώρισες κι έτσι έμαθα λίγο καλύτερα εμένα,<br />τις μέρες που στάζουν ήλιο στο γυρισμένο κεφάλι της ελπίδας<br />και τότε μπορώ και κλαίω από ανακούφιση<br /><br />Πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις χωρίς να μιλάς;<br />ρωτάς<br />κι εγώ στο δείχνω απλά χωρίς να μιλώ....<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-size:85%;" >Ο τίτλος αποτελεί στίχο του Α. Εμπειρίκου από την <span style="font-style: italic;">Οκτάνα,</span> Ίκαρος 1980<br />Πίνακας: <span style="font-style: italic;">The eye of silence</span> by Max Ernst<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4203575759496405291?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-40591514551611178592007-12-06T18:02:00.000Z2008-02-01T16:22:45.829Z<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL">Κάποτε θα γραφτεί ένας στίχος που θα ‘ναι ο τελευταίος<o:p></o:p><br />δε θα χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο<o:p></o:p><br />η γλώσσα μας θα γίνει ένα με τον θάνατο του κόσμου <o:p></o:p><br />κι εμείς αναστημένοι απ’ τη συνήθεια <o:p></o:p><br />θα αρχίσουμε να μιλάμε έτσι όπως δε μιλήσαμε ποτέ<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p>Θα είναι όλα τόσο περιττά <o:p></o:p><br />που η αναγκαιότητα τους θα μένει κάπου ξεχασμένη<o:p></o:p><br />σα μια παλιά κακή συνήθεια<o:p></o:p><br />η σειρήνα θα κρούει δίχως τον ήχο της αγωνίας<o:p></o:p><br />το πρωινό θα βρέχει με ένα πέπλο στενής ευτυχίας δίχως βροχή<o:p></o:p><br />μόνο με δάκρυα ακουμπισμένα δίπλα στην ανακούφιση σου<o:p></o:p><br />η φωτιά θα πυρπολεί τα σώματα <o:p></o:p><br />κι απ’ το φως της θα ακούγεται η λάμψη της μαγείας σου<o:p></o:p><br />ο ποιητής θα γράφει δίχως λέξεις <o:p></o:p><br />μόνο σιωπές θα γράφει <o:p></o:p><br />και θα μιλάμε ξανά και ξανά για άλλες εποχές που δε γνωρίσαμε <o:p></o:p><br />γι’ άλλες εποχές που ονειρευτήκαμε και ζήσαμε στη φαντασία μας<o:p></o:p><br />θα ζούμε με την φαντασία μας<o:p></o:p><br />και θα πεθαίνουμε στη φαντασία των άλλων<o:p></o:p><br />όταν πλέον η αλήθεια τους δε θα χωράει τη δική μας <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p>Θα είναι στα αλήθεια όλα τόσο περιττά<o:p></o:p><br />θα 'ναι σα να αρχίσαμε να ζούμε <o:p></o:p><br />ανακαλύπτοντας τη βεβαιότητα του ίδιου του θανάτου</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="" lang="EL"><br /></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4059151455161117859?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-38072578611788566572007-10-29T10:49:00.000Z2008-02-01T16:23:19.074Z<div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div>H περίεργη όψη<br />Η αλλόκοτη σιωπή<br />Η πικρή γεύση<br />Η αστεία αναμονή της Κυριακής<br />Η σκέψη που ανασκαλεύει τα μύχια στους χτύπους μιας ανάσας<br />Η μέρα με τα μεγάλα σύννεφα της εργασίας<br />Τα καταποντισμένα λεπτά,<br />Οι ώρες, οι μέρες που περάσανε σαν επανάληψη της ίδιας ιστορίας˙<br />ένας τροχός που τρέχει παράλληλα στο σύμπαν<br />Ο άνθρωπος που κάθε βράδυ πλημμυρίζει τις γωνιές του κρεβατιού<br /><br />Στο στόμα μου άνθισε μια ξεχασμένη λέξη<br />που δεν υπάρχουν γράμματα για να γραφτεί<br />κι έτσι δε γράφεται πια˙<br />κρατιέται μόνο σφιχτά μέσα στη χούφτα<br />και χτυπάει σε τοίχους<br /><br />Είναι η χρυσή τομή που ξέφτισε<br />είναι το αίμα της που έπλυνε τη φαντασία μου<br />και γράφω σαν από συνήθεια κακή<br />Aρκεί μία στιγμή,<br />μια ασήμαντη τυχαία σκέψη στο άπειρο της ύπαρξης<br />για να κατανοήσεις το νόημα των πραγμάτων<br /><br />Εσύ˙<br />κι ο κόσμος να διαγράφει κύκλους στη τροχιά του πουθενά<p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"> </span><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-3807257861178856657?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-65479559873686040582007-10-17T18:10:00.000Z2007-10-29T18:28:12.961Z<div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Walk in silence,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Don’t walk away, in silence.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >See the danger,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Always danger,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Endless talking,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Life rebuilding,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Don’t walk away.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ></span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ></span> </div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><br />Walk in silence,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Don’t turn away, in silence.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Your confusion,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >My illusion,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Worn like a mask of self-hate,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Confronts and then dies.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Don’t walk away.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ></span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ></span> </div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><br />People like you find it easy,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Naked to see,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Walking on air.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Hunting by the rivers,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Through the streets,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Every corner abandoned too soon,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Set down with due care.</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Don’t walk away in silence,</span></div><div style="text-align: center;font-family:webdings;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Don’t walk away.</span></div><br /><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a class="abp-objtab-09090466895124227 visible ontop" title="Click here to block this object with Adblock Plus" style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><a style="left: 0px ! important; top: 0px ! important;" title="Click here to block this object with Adblock Plus" class="abp-objtab-03809057702696952 visible ontop" href="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"></a><object height="400" width="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/0We9d5J3BLQ" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="400" width="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-6547955987368604058?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-9811949634470182632007-10-11T20:46:00.000Z2007-10-11T20:51:18.217Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rw6MQ9cwM7I/AAAAAAAAAIM/ydUwaTau-UM/s1600-h/crack.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rw6MQ9cwM7I/AAAAAAAAAIM/ydUwaTau-UM/s200/crack.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120184049367790514" border="0" /></a><br /><br />Ένα ατύχημα που δεν έγινε ακόμα<br />η σκόνη που καλύπτει τις επιφάνειες,<br />σβήνει τις χαραμάδες<br />-οι ατέλειες γίνονται ένα στο πέρασμα του χρόνου-<br />ο ήχος της βρύσης στο τρίξιμο της νύχτας<br />η ίδια σκασμένη επιφάνεια στον τοίχο,<br /><br />όλη μου η ζωή αυτή η σκασμένη επιφάνεια˙<br />ο καπνός που τυλίγει τα πνευμόνια<br />το ξύλο που καίγεται καθώς το μυρίζεις<br />το κασκόλ που ανεμίζει στο πέρασμα του αγνώστου<br />οι φωνές που ακουμπούν τα αφτιά μου<br />οι λέξεις χυμένες σκόρπιες χωρίς νόημα<br />η γλώσσα που μουδιάζει χωρίς το φιλί σου<br />το πρόσωπο σου πάνω στο δικό μου<br />το πρόσωπο μου στο στήθος σου<br />το δώρο<br />το δικό μου δώρο<br />η ζωή<br />η ζωή πάνω σε μια σκασμένη επιφάνεια<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-style: italic; font-size: 85%;">Πίνακας: </span><span style="color: rgb(204, 204, 204);font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:100%;" ><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Crack to the unknown</span> by </span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Elia Astfjord</span><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-style: italic; font-family: arial; font-size: 85%;"></span><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-style: italic; font-family: arial,sans-serif; font-size: 85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-981194963447018263?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-48943288563916217242007-10-03T22:11:00.000Z2007-10-03T22:18:37.788Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RwQT42G26-I/AAAAAAAAAH8/guG6vzhSJyk/s1600-h/Vincent-van-Gogh-Skull-with-Cigarette-.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RwQT42G26-I/AAAAAAAAAH8/guG6vzhSJyk/s320/Vincent-van-Gogh-Skull-with-Cigarette-.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117236943917607906" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Θέλω να αισθανθώ λίγο άνθρωπος και πάλι,<br />να κάτσω μόνος,<br />να θρέψω την μοναξιά μου με τα τσιγάρα της οργής και της συμπόνιας<br />Όπως έκανα τότε ερήμην μου,<br />μοναχική ιδέα στο μυαλό ενός θεού δραπέτη,<br />προέκταση αυτής της ακατάσχετης ύφανσης του κόσμου,<br />αιμορραγία που γίνεται ζωή<br />στο τίποτα<br />για να αποδείξει μιαν επανάληψη παρουσία κενού<br /><br />Θα μαλακώσει ο καιρός,<br />το ξέρω˙<br />όλοι αυτοί οι άνθρωποι που στήνουν χορό γύρω απ’ το κεφάλι μου<br />θα φύγουν<br />το ξέρω<br /><br />Έμαθα να απομακρύνομαι σιωπηλά...<br /><br />Βαριέμαι την ακατάσχετη φλυαρία που πνίγει τη σιωπή μου<br />και εκείνους που αγνοούν αυτή τη σιωπή<br />Στις πέτρες είναι χαραγμένη η ομάδα αίματός μου<br />τις πότισα με σκέψεις κόκκινες,<br />δε με κυνήγησε ποτέ κανείς,<br />κυνήγησα εγώ τον εαυτό μου<br /><br />Οι άνθρωποι της μοναξιάς<br />είναι μόνοι<br />γιατί το διάλεξαν<br />κι έτσι πορεύονται ελεύθεροι στο άπειρο,<br />ποτισμένοι απ’ τις επιλογές τους,<br />παρέα με ασήμαντα πράγματα<br />Ένα μολύβι,<br />δυο κέρματα,<br />μια γάζα,<br />ένα κομμάτι ύφασμα,<br />κι ένα τσιγάρο στο χέρι<br /><br />Το κάπνισμα βλάπτει<br />το ξέρω<br /><br /><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-style: italic;font-size:85%;" >Πίνακας: </span><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-style: italic;font-family:arial;font-size:85%;" >Skull with Burning Cigarette by </span><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-style: italic;font-family:arial,sans-serif;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Vincent van Gogh</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4894328856391621724?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-17034755325902736112007-09-26T21:26:00.000Z2008-02-01T16:24:12.824Z<br/><br />Το τυφλό νεκρόθυμο αγρίμι της σιγής<br />πλακώνει πάλι τις ιδέες μου<br />σα να ‘ναι τούτη η ησυχία η τελευταία κατάληξη της ζωής<br />Ψηλαφιστά ψάχνω μες στη σιωπή την κατανόηση,<br />με σάρκα και οστά τη βρίσκω<br />ακουμπισμένη στην ίδια γωνιά,<br />πάνω στην ίδια ασυνέχεια του χρόνου<br /><br />Η πίστη, αυτή η τυφλή αλήτισσα, με κοροϊδεύει μες στα μούτρα μου<br />περιγελάει τις άναρθρες απόψεις μου,<br />αμφισβητεί τα πώς και τα γιατί μου<br /><br />Φοβάμαι, όμως, πως πια δε με εκφράζουνε οι λέξεις<br /><br />Κάποτε όταν τα όνειρα θα ζωγραφίζονται στα σύννεφα<br />και η ευαισθησία δε θα ‘ναι απλά ελάττωμα των αδυνάτων<br />ή αθέμιτο όπλο στη σφαγή του κόσμου<br />θα μιλήσω<br />Όταν έρθει η ώρα να μιλήσω πραγματικά<br />θα κάψω την ατσάλινη πόρτα που κρύβει τις βαρειές αποστάσεις της νύχτας<br />-αυτές που περπατήσαμε παρέα με την μοναξιά των φίλων μας-<br />και θα πεθάνω πάνω σε ένα όνειρο<br />αναστημένος απ’ τον εφιάλτη<br /><br /><object width="300" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TM1kqqTec8g"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TM1kqqTec8g" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="300" height="250"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-1703475532590273611?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-7015870619836520972007-09-08T12:00:00.000Z2007-09-08T12:08:16.614Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RuKPUCs4YXI/AAAAAAAAAHk/RULvZCP-K4o/s1600-h/dead+End.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RuKPUCs4YXI/AAAAAAAAAHk/RULvZCP-K4o/s320/dead+End.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107802501876834674" border="0" /></a><br />Σήμερα δε μ’ αγαπά ο ουρανός<br />σήμερα με ξέχασαν οι άνθρωποι<br />ο παπαγάλος στη γωνία δε λέει πλέον το όνομα μου<br />κι η γλάστρα άνθισε χωρίς να την ποτίσω<br /><br /><br />Ο κόσμος δε με χωράει σήμερα<br />ποτέ δε με χώρεσε<br />άλλοτε ήταν πολύ μεγάλος και με φόβιζε<br />άλλοτε πολύ μικρός και πλάκωνε τα όνειρα μου<br /><br />Σήμερα δε με χωρούν οι άνθρωποι<br />η γλώσσα τους, αυτή η περίεργη ξύλινη αυλόπορτα<br />με κλείνει απέξω<br />με το μυαλό μου παραγεμισμένο ελπίδες και ευαίσθητες σιωπές<br /><br />Σήμερα σιχάθηκα τις ευαισθησίες<br />έγινα σκληρός γιατί έτσι με θέλετε<br />σήμερα μιλάω με σύμβολα<br />κι απ’ το λαιμό μου βγαίνει πάλι εκείνος ο κρυφός πυρετός,<br />ο μαυρισμένος απ’ το αίμα μας<br /><br />Σήμερα φοβάμαι το μαύρο αίμα<br />το κόκκινο νερό<br />τα τσιγάρα που καίγονται το ένα μετά το άλλο<br />σήμερα, το νερό, τα τσιγάρα, οι αυλόπορτες, οι σκληρές σιωπές˙<br />αύριο<br />οι ευαισθησίες,<br />τα σύμβολα,<br />ο πυρετός,<br />ο κόσμος<br />το αύριο<br /><br /><object width="300" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BuNzGnW1-mk"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BuNzGnW1-mk" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="300" height="250"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-701587061983652097?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-60351657073879222052007-09-05T23:57:00.000Z2007-09-06T00:04:08.709ZH ανάσα μου,<br />οι ανάσες μας<br />παραδέρνουν τις άκαρπες ελπίδες,<br />ξεσηκώνουν θύελλες,<br />απογυμνώνουν τραγουδησμένες αλήθειες,<br />στο πέρασμα τους σπαράζει η ασυνέχεια του χρόνου που διδάχτηκες˙<br /><br />Ο χώρος φυτρώνει γιορτές και τα δευτερόλεπτα στον καρπό σου<br />ανταμώνουνε με τα λεπτά της καρδιάς μου<br />Τα όνειρα, τα πρώτα, τα πρωινά πετάξαν χαρταετοί<br />κι όλο αμολάνε και φεύγουνε και όλο πηγαίνουνε<br />σε απάτητες ερειπωμένες αυταπάτες˙<br /><br />Η ανάσα μας είναι φωτιά<br />πριν προλάβει να κάψει ολότελα τα σωθικά μας<br />βγαίνει σα πυρπολητής<br />καίει τις πρώτες πρωινές εφημερίδες,<br />τα λαχεία που πουλάν την τύχη στο ξεπούλημα<br />εσύ, εγώ, ο άλλος παραδίπλα, θαμπώνεται απ’ τη φωτιά<br />άλλοι παρατηρούν την ομορφιά στα πυροτεχνήματα της στιγμιαίας μας κραυγής,<br />άλλοι γεύονται τα απανθρακωμένα δάκρυα της σκοτεινής μας απορίας,<br />μα εμείς ξέρουμε πολύ καλά πως η ανάσα μας, οι ανάσες μας,<br />αργοπεθαίνουν πάνω από ανούσια χαρτιά<br />στις άκρες το δάχτυλων μας<br />φυλλομετρώντας την απουσία μας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-6035165707387922205?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-90443239875399371622007-08-01T23:09:00.000Z2007-12-08T19:38:32.877ZΝεκρή μοιάζει καμιά φορά η γλώσσα μου<br />οι λέξεις μου δεν βρίσκουν νόημα στον ήχο της σιωπής μου<br /><br />Περπατώ και τα λόγια που δεν είπα με συνοδεύουνε<br />με πιάνουν από τον ώμο<br />γαργαλούν τα αυτιά μου με ένα ψίθυρο<br />σα σούρσιμο σκουριασμένης αλυσίδας στο χώμα˙<br />γίνονται ήχοι,<br />μελωδίες<br />χειρονομίες<br />γίνονται φως στο φως μιας μέρας που δεν αρκεί<br />φωτιές ανάβουνε και καίνε σκιάχτρα στο προαύλιο των ψυχών<br /><br />Ίσως αυτό που ήθελα να πω να το έχω ήδη πει<br />πέρασε όμως χωρίς κανείς να καταλάβει την άναρθρη σιωπή<br />ούτε εγώ ο ίδιος...<br /><br />Ίσως σε άλλους καιρούς να βρουν μιαν άλλη ποίηση<br />Ίσως η νέα ποίηση να μη χρειάζεται τις γλωσσικές αλήθειες μας<br />να βγαίνει από το στόμα ανθρώπων αυθόρμητα σα διαμαρτυρία<br />να φθάνει με κίτρινες φλόγες από τις γλώσσες των ερωτευμένων στις καρδιές μας<br />Ίσως η ποίηση αυτή να μη χρειάζεται μολύβι και χαρτί<br />η πρώτη ύλη της να είναι ο ρυθμός της βροχής στο χώμα και στα κάγκελα<br />οι λέξεις της να είναι ο ήχος των βημάτων μας στην άσφαλτο τις Κυριακές<br />Η ποίηση αυτή θα βγαίνει ανάλαφρα απ’ τα χαμόγελα μικρών παιδιών<br />και θα κάνει παρέες με άστεγους στις πλατείες και στα καφενεία<br />Δε θα φοβάται η ποίηση αυτή τους πειραματισμούς<br />θα ζει μέσα σε πίνακες σουρεαλισμού<br />δεν θα βραβεύεται σε επίσημες τελετές σαν τη νεκρή μας κόρη<br />μα θα πονάει μαζί με εμένα και με εσένα<br />θα πετάει πιο ψηλά κι απ’ τα άστρα και όταν ξανά θα προσγειώνεται εδώ<br />θα είναι ίδια κι απαράλλαχτη εσύ κι εγώ˙<br />όταν αυτή η ποίηση βρεθεί<br />τη γλώσσα μου θα θάψω κάτω απ’ τη γη<br />και θα γίνω κι εγώ ποιητής<br /><center><table style="border: 1px solid #666666; padding: 0px; background-color: #666666 ; color: rgb(255, 128, 0); font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 11px;" border="0" cellpadding="4" cellspacing="0"><tbody><tr><td align="center"><embed quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#666666" src="http://res0.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/note_player.swf" flashvars="autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/6d569374-41eb-4dac-8042-bae30c7ca089&amp;theName=Nikos Papazoglou - Egw dev eimai pointns&amp;thePlayerURL=http://res0.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf" height="180" width="150"></embed></td></tr><tr><td style="font-size: 11px;" align="center" valign="bottom"><a style="color: rgb(255, 128, 0);" href="http://www.esnips.com/doc/6d569374-41eb-4dac-8042-bae30c7ca089/Nikos-Papazoglou---Egw-dev-eimai-pointns/?widget=flash_player_note"></a><br /></td></tr></tbody></table></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-9044323987539937162?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-48299275291170151892007-07-26T13:46:00.000Z2007-07-26T13:51:39.009Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RqimFIT_ijI/AAAAAAAAAF0/eAfh4zf5opM/s1600-h/rainB.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RqimFIT_ijI/AAAAAAAAAF0/eAfh4zf5opM/s320/rainB.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091501985803242034" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεν είναι ασυνήθιστο σε τούτη εδώ την πόλη<br />να μένει σκοτεινή,<br />το φως της μέρας δε τη φτάνει,<br />κι αν κάποτε κάνει πως βγαίνει ο ήλιος,<br />αμέσως γύρω του πληθαίνουν σύννεφα,<br />σα παραστάτες μαυρισμένες να αλωνίζουν,<br />σύμμαχοι και συνοδοιπόροι<br /><br />Σε τούτη εδώ την πόλη οι άνθρωποι γυρνάνε με κουκούλες˙<br />ξερά χωράφια κι εγκατάλειψη μυρίζει το χώμα στη βροχή˙<br />φοβούνται της βροχής το χάδι οι περαστικοί<br />και δε μιλάνε,<br />μόνο στα πρόσωπα χαράσσεται μια αγωνία,<br />η δική μου<br />κι η δική σου<br />Από τις στέγες των σπιτιών κρέμεται η βροχή σα δάκρυ<br />και σα στεγνώσει τη σκουπίζουμε<br />στα βλέφαρα μας,<br />νιώθοντας την αλμύρα της στα χείλη μας<br /><br />Εδώ οι δρόμοι δε στεγνώνουνε ποτέ,<br />η υγρασία ολοένα σου θυμίζει ό,τι ξεχνάς,<br />η πέτρα που θα ξαποστάσεις γίνεται ξυράφι,<br />ο βοριάς κρεμάει στα χέρια σου δυο ζύγια˙<br />σε μαστιγώνει<br />και νοσταλγείς στο μυαλό σου<br /><br />Τα αυτοκίνητα εδώ βιάζονται πολύ<br />και σα περνούν από μπροστά σου<br />βρέχουν με λίγο αίμα τα παπούτσια σου˙<br />από μέσα ισιώνουν τα βήματα σου,<br />να περπατήσουν στην πληγωμένη ανηφοριά<br /><br />Σα συναντάς κάποιον γνωστό τον χαιρετάς,<br />βγάζοντας ήχους περίεργους στ’ αυτί,<br />πρωτόγονους σχεδόν αυθεντικούς,<br />πρωτόπλαστους στο στόμα˙ άλλης γλώσσας<br />και περπατάς<br />μιλάς ολοένα με την ψυχή σκυμμένη στο ανηφόρι<br /><br />κι όταν τη νύχτα αργείς να κοιμηθείς,<br />κάτι θυμάσαι και ταξιδεύεις˙<br />κι όλο έρχεσαι<br />κι όλο φεύγεις<br />κι όλο γυρνάς<br />στην πόλη αυτή,<br />όλο γυρνάς<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:85%;" >Πίνακας: <span style="font-style: italic;">And the Rain came </span>by Francine Bradette</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4829927529117015189?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-51249646085013701052007-07-15T00:30:00.002Z2008-05-22T18:03:21.496Z<p class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Η Ποίηση</span></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κι ήταν σ’ αυτή την ηλικία<o:p></o:p><br />όταν η ποίηση ήρθε.<o:p></o:p><br />Δεν ξέρω, δε ξέρω από πού <o:p></o:p><br />εμφανίστηκε, <o:p></o:p><br />από το χειμώνα ή από ένα ποτάμι.<o:p></o:p><br />Δεν ξέρω πώς ή πότε,<o:p></o:p><br />Όχι δεν ήτανε φωνές, δεν ήταν<o:p></o:p><br />λέξεις, ούτε σιωπή<o:p></o:p><br />αλλά το κάλεσμα του δρόμου,<o:p></o:p><br />το κάλεσμα απ’ τα κλαδιά της νύχτας.<o:p></o:p><br />Έξαφνα ανάμεσα στους άλλους <o:p></o:p><br />ανάμεσα σε βίαιες φωτιές,<o:p></o:p><br />ή επιστρέφοντας μόνος,<o:p></o:p><br />βρισκόταν εκεί δίχως πρόσωπο <o:p></o:p><br />και με άγγιζε<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Δεν ήξερα τι να πω, το στόμα μου<o:p></o:p><br />ανίκανο<span style=""> </span><o:p></o:p><br />να ονομάσει,<o:p></o:p><br />τα μάτια μου στέκονταν τυφλά,<o:p></o:p><br />μα κάτι άλλαζε μες στην ψυχή μου,<o:p></o:p><br />πυρετός ή χαμένες φτερούγες<o:p></o:p><br />και έτσι βρήκα τον τρόπο μου<o:p></o:p><br />ακοκρυπτογραφώντας<o:p></o:p><br />αυτή τη φωτιά,<o:p></o:p><br />κι έγραψα τον πρώτο ανίσχυρο στίχο<o:p></o:p><br />ασθενή, άυλο, καθαρό<o:p></o:p><br />ανόητο.<o:p></o:p><br />Παρθένα σοφία<o:p></o:p><br />εκείνου που αγνοεί τα πάντα,<o:p></o:p><br />κι ξάφνου είδα<o:p></o:p><br />τον ουρανό,<o:p></o:p><br />λυμένο<o:p></o:p><br />κι ανοιχτό,<o:p></o:p><br />πλανήτες,<o:p></o:p><br />παλλόμενες φυτείες,<o:p></o:p><br />διάτρητη σκιά,<o:p></o:p><br />τρύπια <o:p></o:p><br />από βέλη, φωτιές και λουλούδια,<o:p></o:p><br />η νύχτα που σε τυλίγει, το σύμπαν<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Κι εγώ, ελάχιστη ύπαρξη<o:p></o:p><br />μεθυσμένος απ΄το μεγάλο αστρικό<o:p></o:p><br />κενό,<o:p></o:p><br />κατ’ εικόνα κι ομοίωση<o:p></o:p><br />μυστηρίου,<o:p></o:p><br />ένιωσα αγνό κομμάτι<o:p></o:p><br />της αβύσσου,<o:p></o:p><br />παραδόθηκα στα αστέρια<o:p></o:p><br />και η καρδιά μου θρυμματίστηκε μέσα στον άνεμο.<br /></span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >(Σε δική μου απόδοση)</span></span></p><p class="MsoNormal"></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-5124964608501370105?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-43775476982556280552007-07-03T22:43:00.000Z2007-07-03T23:09:13.987Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RorR6u9avvI/AAAAAAAAAFk/476dsuPE2-w/s1600-h/Salvador+Dali+-+Cannibalism+in+Autumn.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RorR6u9avvI/AAAAAAAAAFk/476dsuPE2-w/s320/Salvador+Dali+-+Cannibalism+in+Autumn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083105936409280242" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Φυσάνε άνεμοι<br />ανάσες των τριγμών της λήθης˙<br />φύλλα παλιά νεκρόθυμα<br />παρασέρνονται στου ονείρου το άγγιγμα<br />παρατημένα,<br />μεσάνυχτα κρυμμένα μες στα χρώματα<br />που έχασαν το χρώμα τους<br />στη σκοτεινιά της μνήμης<br /><br />Mε τρομάζει o θόρυβος της σιωπής μου<br />όπως αντανακλάται πάνω στα μάτια σου,<br />σαν ηλιαχτίδες επιστρέφει σε γραμμές<br />διαστρεβλωμένες από νόμους αντανάκλασης πρωτάκουστους<br />και είναι σα να την παρανόησες τούτη τη σιωπή<br />το βλέπω καθαρά στη βουβή επιφάνεια των ματιών σου<br /><br />Χάνουν το νόημα oι λέξεις<br />ντυμένες ένα χιτώνα φιλοφρόνησης<br />για το χειμώνα της λιτότητας<br /><br />Βουλιάζω και βρίσκω πάλι μια σταλιά<br />πυθμένα θάλασσας να ακουμπήσω<br />απόκληρος<br />αποκριάτικος άστεγος<br />σε μία κωμωδία<br />πού όλα μοιάζουν τόσο αστεία<br />σαν ένα θάνατο Κυριακή πρωί<br />λίγο πριν το ξημέρωμα ανάστασης</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Πίνακας: </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Cannibalism in Autumn</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> by Salvador Dali</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4377547698255628055?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-69686515916440810232007-06-30T13:46:00.000Z2007-06-30T16:39:21.106Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RoZfqe9avtI/AAAAAAAAAFU/YLlw9S8osdI/s1600-h/StarryNight.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RoZfqe9avtI/AAAAAAAAAFU/YLlw9S8osdI/s320/StarryNight.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081854413003996882" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τα βράδια<br />μπορώ και ταξιδεύω σε άλλους ουρανούς,<br />δειπνώ παρέα με αστέρια που αναβοσβήνουν στο ρυθμό της σιωπής μου<br />-το ξέρω με καταλαβαίνουνε-<br />καμιά φορά τρώω και μερικά από δαύτα<br />τα πιο ασθενικά μη λείψει η λάμψη απ’ τον ουρανό<br />και το τρεμόσβησμα από τις καρδιές μας<br /><br />Τα βράδια<br />περπατάω στο δρόμο μόνος μου˙<br />χωρίς παρέα<br />ποιόν να εμπιστευτείς πια<br />κι οι λιγοστοί φίλοι έχουνε γίνει κλίκες<br />με δεμένα τα χέρια πιστάγκωνα<br />παρέες της ανάμνησης του τίποτα και του κανένα<br /><br />Τα βράδια<br />παίρνω τα μολύβια μου και ξύνω τη ζωή μου στη μύτη τους˙<br />δεν με φοβίζει τίποτα πια<br />μπορώ να γράψω και να διαγράψω τα πάντα<br />να μουτζουρώσω το πρόσωπο μου<br />να βάψω τα χέρια μου με αίμα<br />απ’ το κόκκινο χρώμα ενός πίνακα γεμάτο σουρεαλισμό<br /><span style="font-style: italic;">Ο Σφαγιασμός της Αναγέννησης</span><br /><br />Τα βράδια<br />μεταμορφώνομαι σε ζώο που γυρίζει στα όνειρά του<br />περιπλανιέμαι σε μέρη επικίνδυνα<br />μαζεύω μυρμήγκια και κατσαρίδες<br />οι τσέπες μου έχουν γεμίσει από έντομα<br />περπατάνε μέσα απ’ τα ρούχα μου<br />φτιάχνουν φωλιές στην καρδιά μου<br />-βλέπεις την τρύπα;<br />εκεί είναι<br /><br />Tα βράδια<br />χτίζω τον κόσμο απ’ την αρχή˙<br />μόνο για λίγο<br />τίποτα δεν κρατά για πάντα<br />το πρωί όλα είναι ενα κακό όνειρο<br />το πρωί σκηνοθετώ και πάλι την εξαφάνιση μου<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Πίνακας: </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Starry Night</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> by Vincent Van Gogh<br /><br/><span style="font-size:100%;">Starry Starry Night by Don McLean</span></span><object height="20" width="200"><param name="movie" value="http://static.boomp3.com/player.swf?id=a4648bd2088f"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://static.boomp3.com/player.swf?id=a4648bd2088f" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="20" width="200"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-6968651591644081023?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-20664313529658277802007-06-26T22:13:00.000Z2007-07-17T22:34:59.074Z<span style="font-style: italic; font-weight: bold;"></span><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RoGWkBBFXeI/AAAAAAAAAFM/Ouz4YvTLqx8/s1600-h/The_Outcast.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RoGWkBBFXeI/AAAAAAAAAFM/Ouz4YvTLqx8/s200/The_Outcast.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080507400143068642" border="0" /></a><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >The Outcast<br />By Attilio Pic</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >cirilli </span><br /></div><span style="font-size:130%;"><b><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Να κοιμάσαι νηστικός<br /></b></span><br />Να κομάσαι νηστικός σε μια σοφίτα<br />Να είσαι ο τεμπέλης του σπιτιού<br />Να γίνεσαι σκουπίδι<br />Όταν ανοίγεται ένα λερωμένο στόμα<br />Θα σηκώσω το γιακά<br />Για να φύγω σαν ένας ληστής<br />Από το δικό μου σπίτι<br />Θα κοιμηθώ στους δρόμους<br />Για να νιώσω ολάκερη την πολιτεία<br />Να τουρτουρίζει μαζί μου<br />Στο παλτό μου έχω ένα λεκέ<br />Αλλά είναι καλό που δεν τον βλέπω<br />Θα το ξαπλώσω χάμω<br />Και θα στρωθώ πάνω του<br />Να πιω λίγη βραδυά<br />Στη γωνιά του έρημου κήπου<br />Θα αιστανθώ τη σελήνη<br />Όπως δεν αιστάνθηκα τίποτε<br />Στη ζωή μου<br />Θα την αιστανθώ στα χείλια μου<br />Σαν ένα αχλάδι<br />Στα μάγουλα<br />Σαν άλλα μάγουλα.<br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Ο Γιώργος Σαραντάρης είναι, κατά την άποψή μου, από τους λίγους εκπροσώπους</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">της γενιάς του που τα γραπτά του φέρνουν στην ποίηση κάτι τόσο νέο και ριζοσπαστικό. Εμφανίζεται στην Ελληνική ποίηση το 1931 και εισάγει ουσιαστικά στη γενιά του '30 έναν πρωτόγνωρο ρεαλιστικό λυρισμό. Αν και ο πρόωρος θάνατος του το 1941 δεν του επιτρέπει</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">να συνεχίσει την λογοτεχνική του πορεία, το ιδιαίτερο στίγμα γραφής του αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ποίησης του μεσοπολέμου (όσο και αν η συνεισφορά του στην ελληνική ποίηση έχει παραγκωνιστεί).</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2066431352965827780?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-65205975773014882212007-06-24T11:09:00.001Z2008-03-05T00:38:49.654Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rn5RQhBFXdI/AAAAAAAAAFE/XxhSRyYaL_E/s1600-h/Gwgou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rn5RQhBFXdI/AAAAAAAAAFE/XxhSRyYaL_E/s400/Gwgou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079586773903171026" border="0" /></a><div style="text-align: right;"><span style="font-size:75;">Οπισθόφυλλο από τη συλλογή <span style="font-style: italic;">3 κλικ αριστερά</span> </span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">Η μοναξιά...<br />δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια<br />της συννεφένιας γκόμενας.<br />Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα<br />κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών<br />και στα παγωμένα μουσεία.<br />Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών<br />και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς<br />μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.<br />Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια<br />βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς<br />κι ασορτί εσώρουχα.<br />Η μοναξιά.<br />Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά<br />και μετριέται πιάτο-πιάτο<br />μαζί με τα κομμάτια τους<br />στον πάτο του φωταγωγού.<br />Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά<br />Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά<br />Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά<br />Κάτω από όλους τους καιρούς<br />με ιδρωμένο κεφάλι.<br />Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια<br />κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής<br />βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία<br />είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές<br />ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες<br />πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα<br />στα σκλαβοπάζαρα της γης - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-<br />ξυπνήστε πρωί.<br />Ξυπνήστε να τη δείτε.<br />Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα<br />το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους<br />και τα τελευταία<br />ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ<br />στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.<br />Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο<br />που ξεπουλάν τη φάρα της<br />χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο<br />κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της<br />ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.<br />Η μοναξιά<br />η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω<br />είναι τσεκούρι στα χέρια μας<br />που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">(από τη συλλογή </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Ιδιώνυμο)</span><br /></div><br /><object height="250" width="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DYtYwv_Bu8M"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/DYtYwv_Bu8M" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="250" width="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-6520597577301488221?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-35608154186051185132007-06-21T11:31:00.001Z2007-06-30T16:39:21.107Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RnphrRBFXcI/AAAAAAAAAE8/iKN1c3tx_1o/s1600-h/weeping+willow.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RnphrRBFXcI/AAAAAAAAAE8/iKN1c3tx_1o/s320/weeping+willow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078478925743873474" border="0" /></a><br />Σε βρίσκω συχνά να περιπλανιέσαι σε άδειους δρόμους˙<br />αναπνέω τη μυρωδιά απ’ τα μαλλιά σου<br />στα φύλλα εκείνης της ιτιάς<br />Ξυπνάω το πρωί και έρχεται το πρώτο φως σα σκέψη από τα μάτια σου,<br />σα κλάμα από την αναμονή σου<br /><br />Περπατώ στα τραχιά περάσματα της πέτρας,<br />γράφω τα πάθη ενός θεού κι ενός ανθρώπου<br />γιατί η απόσταση πληγώνει<br />ο χρόνος γίνεται εχθρός<br />και χάνομαι<br />χωρίς να μπορώ να θυμηθώ τη γεύση του φιλιού σου<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Πίνακας: <span style="font-style: italic;">Weeping Willow</span> by Claude Monet</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-3560815418605118513?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-81964832948402626992007-06-19T21:58:00.002Z2008-05-18T20:29:53.440Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RnhUphBFXbI/AAAAAAAAAE0/ztdfKFUDzU8/s1600-h/Henri-Silberman-Poet-s-Walk.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RnhUphBFXbI/AAAAAAAAAE0/ztdfKFUDzU8/s320/Henri-Silberman-Poet-s-Walk.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077901652074519986" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Δεν έχω γράψει ποιήματα<br />μέσα σε κρότους<br />μέσα σε κρότους<br />κύλησε η ζωή μου<br /><br />Τη μιαν ημέρα έτρεμα<br />την άλλην ανατρίχιαζα<br />μέσα στο φόβο<br />μέσα στο φόβο<br />πέρασε η ζωή μου<br /><br />Δεν έχω γράψει ποιήματα<br />δεν έχω γράψει ποιήματα<br />μόνο σταυρούς<br />σε μνήματα<br />καρφώνω<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">(από τη συλλογή </span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Τα Φάσματα ή η Χαρά Στον άλλο Δρόμο)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Φωτογραφία: </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Poet's Walκ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">by Henri Silberman</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-8196483294840262699?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-24552146454333295412007-06-17T20:59:00.000Z2007-06-18T21:17:10.008Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rnb2UBBFXaI/AAAAAAAAAEs/5sUf1XpdBQM/s1600-h/melancholy_seascape.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rnb2UBBFXaI/AAAAAAAAAEs/5sUf1XpdBQM/s320/melancholy_seascape.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077516453637610914" /></a><br />(Θα ’ρθει ο θάνατος και θα ’χει τα μάτια σου)<br/><br/><span style="font-style:italic;">Μετάφραση: Γιάννης Π. Παππάς</span><br/><br />[..]Έρχεσαι πάντοτε από τη θάλασσα<br />κι’ έχεις φωνή πνιχτή<br />και μάτια μυστικά<br />όπως το νερό που τρέχει ανάμεσα στα βάτα<br />το μέτωπο σου χαμηλωμένο, όπως<br />ο συννεφιασμένος ουρανός.<br />Κάθε φορά ξαναζείς<br />σαν ένα πράγμα αρχαίο,<br />πρωτόγονο, που η καρδιά<br />το ήξερε ήδη και το’ σφιξε μέσα της.<br />Κάθε φορά είναι ένα ξερίζωμα<br />Κάθε φορά είναι ο θάνατος<br />Εμείς αγωνιστήκαμε πάντοτε.<br />Αυτός που καταλήγει στην σύγκρουση<br />γεύθηκε το θάνατο<br />και τον κουβαλάει στο αίμα του.<br />Σαν καλοί εχθροί<br />που δεν μισούνται πλέον<br />Έχουμε την ίδια<br />φωνή ,τον ίδιο πόνο<br />και ζούμε αντικριστά<br />κάτω από τον φτωχό ουρανό.<br />Μεταξύ μας όχι παγίδες<br />όχι ανώφελα πράγματα.<br />θα πολεμάμε πάντα.<br />πολεμάμε ακόμη<br />θα πολεμάμε πάντα<br />γιατί γυρεύουμε τον ύπνο<br />του θανάτου αγκαλιασμένοι<br />και έχουμε πνιχτή φωνή<br />μέτωπο χαμηλό και άγριο<br />και τον ίδιο ουρανό.<br />Φτιαχτήκαμε γι’ αυτό.<br />Αν εσύ ή εγώ υποκύπτουμε στη σύγκρουση<br />ακολουθεί μια νύχτα μεγάλη<br />που δεν είναι ειρήνη ή ανακωχή<br />και δεν είναι θάνατος αληθινός.<br />Εσύ δεν υπάρχεις πλέον.<br />Μάταια χτυπιούνται τα χέρια<br />Μέχρι να χτυπά η καρδιά<br />έχουν πει ένα όνομά σου.<br />Πράγμα άγνωστο και άγριο<br />ξαναγεννήθηκες από τη θάλασσα.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Φωτογραφία: </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);">Melancholy Seascape</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> by Paul Olver</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2455214645433329541?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-77209370977970412922007-06-15T13:39:00.000Z2007-06-30T16:39:21.107Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RnKXfBBFXXI/AAAAAAAAAEU/C-Cx4gr_wEc/s1600-h/waiting+for+the+rain.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RnKXfBBFXXI/AAAAAAAAAEU/C-Cx4gr_wEc/s320/waiting+for+the+rain.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076286289104690546" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /></span></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" lang="EL" >Η βροχή ήρθε και πάλι<br />χτυπά επίμονα πάνω σε δρόμους και πεζοδρόμια<br />καρφώνει ένα καρφί σε κάθε πτώση<br />στύβει μιαν αυτοκτονία<br />πάνω στην τσίγκινη επιφάνεια με τις απλωμένες ματαιοδοξίες<br /><br />Η βροχή για την οποία μιλώ<br />η βροχή που δεν υπολογίζει λιακάδες<br />και κήπους με υακίνθους<br />εκείνη που σε χτυπά αλύπητα με τις σταγόνες της<br />εκείνη που σου σκαρώνει αμέσως την πιο μοναχική γωνιά<br />να ταξιδέψεις στα νερά της με τις τρύπιες βάρκες σου<br />καρφώνεται στα μάτια σου σα βέλος<br />σε παρασέρνει στο χορό της<br />Πριν καν το καταλάβεις αρχίζεις να βρέχεις κι εσύ μαζί της<br />βρέχεις στους πόρους του δέρματος σου<br />βρέχεις στα μάγουλα σου<br />βρέχεις στo παντελόνι σου<br />βρέχεις για τη βροχή<br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" lang="EL" >Τα βράδια χτυπάει το παράθυρο μου<br />περιμένει εκεί υγρή γυμνή γυναίκα να της ανοίξω<br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" lang="EL" >πέφτει κάτω και σπάει, </span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" lang="EL" ><br />οι σάρκες της απλώνονται γίνονται ένα<br />περνάνε στην απέραντη σιωπή ενός χάους που λιμνιάζει</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="" lang="EL"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><br />Δε τη φοβάμαι τη βροχή<br />ποια δικαιολογία μου απέμεινε άλλωστε για να περιφέρομαι<br />με βρεγμένα μάγουλα<br />με βρεγμένα παντελόνια<br />στον κόσμο της στεγνής υποκρισίας;<br /><br />Δε ζητώ κάτι άλλο<br />παρά μόνο να χαθώ μες στο σεντόνι τής σκοτεινής της υγρασίας....</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-style: italic;font-family:arial;" >Πίνακας: "Waiting for the rain" - Bezugly Oleg</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-7720937097797041292?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-40399549868712485222007-06-11T20:41:00.001Z2008-05-05T12:16:03.695Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rm218xBFXUI/AAAAAAAAAD8/q9-LR4KP_PQ/s1600-h/moon.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/Rm218xBFXUI/AAAAAAAAAD8/q9-LR4KP_PQ/s200/moon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074912410671078722" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:&quot;;font-size:12;" lang="EL" >Η βροχή στο χώμα μυρίζει νοσταλγία...<br /><br />Οι ανθισμένοι καρποί βαραίνουνε<br />στις τελευταίες στάλες μιας δακρυσμένης Κυριακής<br />και εγώ ταξιδευτής ονείρου-φαντασίας<br />ποτίζω τη συνείδησή μου με περιττή υγρασία<br /><br />Το φεγγάρι βάφεται στα χρώματα της σιωπής<br />μια κίτρινη ωχρή μελαγχολία<br />κι η συγχορδία αυτή με αγκιστρώνει<br />σα μια συνομιλία μεταξύ ουρανού και γης<br /><br />Ξέρεις τι χρώμα έχει η σιωπή;<br />-ρωτάω-<br />κι η απάντηση ζωγραφίζεται μέσα μου τόσο γαλήνια<br />που όλη η πλάση κλείνεται σε ένα κουτάκι άνοιξης<br />να το κρατάω μυστικά στην τσέπη μου,<br />για φυλαχτό...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4039954986871248522?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-23988448293381509802007-06-09T01:22:00.002Z2008-05-05T12:15:34.517Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmoEzBBFXPI/AAAAAAAAADU/FP0xxm4R6hM/s1600-h/Western_Sky.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmoEzBBFXPI/AAAAAAAAADU/FP0xxm4R6hM/s200/Western_Sky.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073873204679105778" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:&quot;;font-size:12;" lang="EL" >Η λάσπη κατατρώει τα ξερά φύλλα μιας ανακυκλούμενης παρωδίας,<br />ξανά και ξανά το φεγγάρι γεμίζει στην λάμψη των ματιών<br />και ένας άλλος πλανήτης γιγαντώνεται πάνω απ’ το κεφάλι μου<br /><br />Πνιγμένος στην ίδια μου την αναπνοή,<br />το τώρα χάνει κάθε προσανατολισμό του<br />Η όραση στα μάτια γεύεται την αποτυχία της συνείδησης<br />και το σώμα – έρμαιο του χώρου – επιστρέφει στην πεπαλαιωμένη κατάσταση<br />μιας προπατορικής παρανόησης<br /><br />Τα μήλα της απόγνωσης μυρίζουνε φωτιά<br />και η γεύση στο στόμα καίγεται<br />στους καταρράκτες μιας πλεονάζουσας, πλέον,<br />διηρημένης ασυνέχειας</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2398844829338150980?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-89899069393524151512007-06-09T01:13:00.002Z2008-05-05T12:14:45.832Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmoAixBFXJI/AAAAAAAAACk/B3T6J-FOBJ8/s1600-h/degas.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmoAixBFXJI/AAAAAAAAACk/B3T6J-FOBJ8/s200/degas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073868527459720338" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:&quot;;font-size:12;" lang="EL" >Θέλω και πάλι να σε δω,<br />στα δυο σου μάτια να κοιτάξω˙<br />να αντικρίσω τις ιριδίζουσες γραμμές<br />και στα κυματιστά νερά να ατενίσω το βάθος μιας θάλασσας<br />και να χαθώ στον αέρα της δική σου πλεύσης<br /><br />Θέλω να νιώσω το άγγιγμα σου,<br />να μπλεχτώ ανάμεσα στα στήθη σου,<br />να πλέξω στα μαλλιά σου μια αναζήτηση,<br />και να χαράξω δυο κόκκινα φιλιά στα χείλη σου<br /><br />Έτσι μαζί σου θέλω να ‘μαι˙<br />απλός εξερευνητής της πρώτης και ανεξέλικτης<br />ανάγκης των σωμάτων.<br /><br />Πάνω στους πόρους του δέρματος σου να κολλήσω,<br />σα στόματα αδηφάγα να ρουφίξουνε κάθε κομμάτι σώματος,<br />κάθε δροσιά ζωής˙<br />να ασφυκτιώ και πάλι σε ένα σύμπλεγμα σάρκας<br />και να αναζητώ σαν πνιγμένος τη στερνή ανάσα σου<br /><br />Αποκαμωμένος θα ξαπλώσω ανάμεσα στα χέρια σου,<br />αφού θα έχω αδειάσει μέσα σου ένα κομμάτι της ψυχής μου,<br />μεταμορφωμένο στην ίδια μου την ύπαρξη,<br />στο υλικό απόσταγμα της ανάγκης να σου πω σ’αγαπώ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-8989906939352415151?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-48735548222184223662007-06-07T20:04:00.001Z2008-05-05T12:14:20.747Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmhniBBFXFI/AAAAAAAAACE/ykm1mRDbQbI/s1600-h/Black_Hole_Milkyway.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmhniBBFXFI/AAAAAAAAACE/ykm1mRDbQbI/s200/Black_Hole_Milkyway.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073418814319058002" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:&quot;;font-size:12;" lang="EL" >Πιάνομαι εύκολα από ανούσιες αλήθειες<br />Όσο κι αν πιστεύω το αντίθετο<br />η αποδοχή θα είναι πάντα το ύστατο αγαθό που σαν εξιλαστήριο θύμα αναζητώ<br /><br />Κι όλα αυτά που μισήσαμε μα ακόμα κυνηγάμε<br />είναι φωτιά που καίει τα φτερά μας<br />είναι μια μαύρη τρύπα που σκοτεινή κι αθόρυβη<br />ρουφάει κάθε συμπαντική αλήθεια που μας έθρεψε<br /><br />Έχω τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι δεν αυταπατώμαι<br />σε μια εποχή που ο βαυκαλισμός<br />είναι πιο δημοφιλής κι απ’τον αυνανισμό</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4873554822218422366?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-23938783527233208182007-06-05T19:41:00.001Z2008-02-16T14:18:58.641Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmW9TBBFW4I/AAAAAAAAAAM/LlF-lLdz_Sg/s1600-h/dali_2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_kv5JCHf2bzM/RmW9TBBFW4I/AAAAAAAAAAM/LlF-lLdz_Sg/s320/dali_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072668689690876802" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" ><span style="" lang="EL"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:&quot;;font-size:12;" lang="EL" >Χρόνος αρρώστιας<br />τροχός στο παλτό μου<br />Χρόνος προσδόκιμος<br />αδόκιμος πόνος<br />καρτέρι<br />και μνήμες<br />χαράσσουν τον νου<br />γδαρμένος επίδεσμος<br />λεπτού πυρετού<br /><br />Χρόνος μιζέριας<br />εκκρεμές που κρεμάει<br />Χρόνος σακάτης στην καρδιά μου χτυπάει<br />δρόμος<br />κραυγές<br />πρόσωπα ξένα<br />πόδια που τρέχουνε<br />κεφάλια σκυμμένα<br /><br />Χρόνος λιωμένος<br />πινέλα λευκά<br />Χρόνος ζωσμένος καρφιά και γυαλιά<br />Χρόνος ως πότε<br />Χρόνος για πάντα<br /><i>-στάσου για λίγο<br />-βιάσου περπάτα</i><br /><br />Χρόνος χαμένος<br />μου λες δεν σου φτάνει<br />Χρόνος γεμάτος μικρές παραστάσεις<br />απώλειες<br />χέρια<br />ανάβουν φωτιές<br />μικρές προσευχές<br />Παλάτια στο τέλμα<br />πλημμύρες βουρκώνουν<br />μάτια στο χρόνο ξανά πώς ματώνουν<br /><br />Χρόνος που φεύγει για ‘σένα<br />Χρόνος που μένει για ‘μένα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-2393878352723320818?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4958193958807352288.post-45429036738933826282007-06-04T20:10:00.002Z2008-05-05T12:13:23.990Z<p class="MsoNormal"> </p><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family:palatino linotype;"> Αγωνίζομαι ακόμα να κατανοήσω την οντότητα μου<br />να διυλίσω την ασφυκτικά περιορισμένη φαντασία μου,<br />φυλακισμένη στα ανθρώπινα μέτρα<br />Να χωροθετήσω την ύπαρξη μου σε χρονικές στιγμές ασυνεχείς και κατακερματισμένες<br />Στην ανάσα τους συσσωρεύεται μια μνήμη<br />που συνθέτει εικόνες περασμένες<br />σε συνεχή αποσύνθεση<br /><br />Τις αναδημιουργώ σαν τρίτος παρατηρητής<br />όλα έγιναν ερήμην μου και η συμμετοχή μου περιορίζεται στην απλή εξιστόρηση<br /><br />Δεν έδρασα εγώ<br />αλλά ένα πρόσωπο που υπήρξε για ένα απειροελάχιστο τμήμα χρόνου<br />Μέχρι να αναλωθεί εκείνη η στιγμιαία σύνθεση εύσαρκης βιολογικής υπόστασης<br />μέχρι να αναδομηθεί η σκέψη που συνθέτει τη συνείδηση μου<br /><br />Η γλώσσα μου μια στείρα επανάληψη του πρώτου ουρλιαχτού ενός πρωτόπλαστου<br /><br />Μια ανεμοδαρμένη ξύλινη ντουλάπα παραδομένη στην υγρασία ενός δακρυσμένου ουρανού<br />αρχέγονη κληρονομιά<br />κυοφορεί κάθε αναπόληση και αναμονή μου<br />κάθε τι οριστικά χαμένο σε χρόνο αόριστο και σκουριασμένο<br /><br />Γλώσσα που τρίζει σα βραδύγλωσσο τριζόνι και σε εκνευρίζει<br />ανασύρει κίβδηλους ήχους που γρατζουνούν ένα γρανάζι που από χρόνια έχει γαντζωθεί στον οισοφάγο μου<br />Τα λάμδα μου ρυάκια στις λίμνες του ουρανίσκου<br />φωλιάζουνε κάτω απ’τη γλώσσα μου βαστάζοντας το βάρος των στιγμών.<br /><br />Οι λέξεις μου χωρίς σημεία στίξης αρχίζουν να φυτρώνουν σαν άγρια φύλλα<br />πεσμένα από ένα δέντρο που κατατρώει τα σωθικά μου<br />τρέφεται από τις φλέβες μιας εσωτερικής πραγματικότητας<br />στεγνής απ’ την αφαίμαξη<br /><br />Ετούτη εδώ η αλήθεια δεν έχει τέρμα<br />τα όρια εξάλλου επινοήθηκαν για κάτι προβλεπόμενο<br /><br />Η ύπαρξη μια προβολή στο κάτοπτρο της εσωτερικής μου πάλης<br /><br />Και η καταδίκη μου να δίνω νόημα στις πράξεις μου, στις πράξεις σας<br />Και η καταδίκη μου να αναλαμβάνω την ευθύνη όσων έγιναν ερήμην μου<br />Και η καταδίκη μας να ζούμε στην αβεβαιότητα των ματιών μας<br /><br /></span></span><p class="MsoNormal"><br /><span lang="EL" style="color:black;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4958193958807352288-4542903673893382628?l=caligo.blogspot.com' alt='' /></div>AleXandros K.http://www.blogger.com/profile/09130727394215555594noreply@blogger.com0